America del Sur

Maandag 28 december 2009
Een blog dat we al enige tijd niet meer bijgewerkt hebben. Na de drie maanden in Madrid waren we eind 2008 nog op Sicilië, begin januari met Jessica in Riga (Letland), een weekje in Toscane en Ligurië (Cinque Terre), op Sicilië in de zomer, een aantal dagen in Edinburgh in oktober 2009 met Yvonne en onlangs weer op Sicilië. Tot zover de update van dit zogeheten 'reisblog'.

Hopelijk kunnen we deze plek de komende maanden updaten met nieuwe stukjes uit Zuid-Amerika. De komende drie tot vijf maanden gaan we namelijk door Zuid-Amerika reizen. Te beginnen zijn we op oudjaarsdag op Ilha Grande, een eiland voor de kust van Rio de Janeiro en vervolgens worden we tot 11 januari door onze vrienden Roberta & Luiz beziggehouden in Brazilië. Daarna gaan we per vliegtuig naar Chili en reizen we door tot het schiereiland Chiloë en aansluitend gaan we via Argentinië en Uruguay terug naar Brazilië om dit jaar een exotische vorm van carnaval te vieren. Het tweede deel van onze reis zou ons dan via de Iguaçu-watervallen in Paraguay, door Paraguay, het noorden van Argentinië, het noorden van Chili, Bolivia, tot Peru moeten brengen...

Mayrit me voy

é una serata intera che non so che cosa fare, che sono in preda alle smanie, che cerco di occupare il tempo con le piú inutili attivitá perché, per dirla breve, me ne voglio andare. é da sabato che aspetto mercoledí. voglio essere su un aereo e lontano da questa casa di folli e soprattutto da sta camera, perché da quando ci sto dentro non faccio altro che starnutire e soffrire gli scompensi di temperatura. per esempio adesso, sono davanti a un computer a scrivere con gli occhi appena aperti stile cinese, gonfi come se mi fossi autosomministrata strane droghe o come se avessi pianto una notte intera o come se l'ape mi avesse punto lí intorno. stonata precisa, una scena da mettere su youtube tra i primati di gente moribonda. quindi non vedo l'ora di essere nella mia preziosa camera a capo playa col mare di fronte e la doccia all'aperto! per tornare al discorso che volevo fare, per passarci il tempo in maniera proficua e intelligente, io e il biondo olandese ce ne siamo andati all'hammam, al bagno arabo. al medina mayrit (mayrit era il nome della madrid di epoca musulmana, manco a farlo apposta...) ci siamo rilassati per due ore tra le sue vasche d'acqua tiepida, bollente e fredda e quelle massaggiatrici meravigliose, che me ne comprerei per tenermela tutta la vita! perché abbiamo aspettato cosí tanto per andarci non lo so, ma meglio cosí sennó mi sarebbe venuta la tentazione di andarci ogni settimana, cosa impossibile a meno che non vinca alla lotteria. solo che l'appuntamento ce l'avevamo per le dieci e perció a mezzogiorno eravamo giá fuori con TUTTO il pomeriggio davanti...qualche ora é trascorsa tra kebab (che mi sono scordata di dirgli per favore senza cipolla che ogni volta mi resta per traverso), FNAC - cioé dvd, cd, libri, cose, cavolate varie - un bel modo per passarsi il tempo e ovviamente per alleggerirsi di qualche soldino dato che ai cd non si sa resistere. quando torniamo a casa non ci va neanche di metterci a chiacchiera con il solito rodrigo, ma il biondo olandese, forse impietosito forse perché gli mancherá sto mezzo andaluso, alla fine ci casca e resta a ciarlare per due ore...de che non lo so, non c'ero e manco mi importa, sono stanca e non respiro dal naso, ridicolo, proprio ora che me ne sto andando e che dovró sopravvivere una nottata in aeroporto. le nostre valigie sono pronte da due giorni. la stanza ha giá perso quel tocco di noi che gli avevamo dato, é giá spersonalizzata e pronta a ospitare quel povero o quella povera che conviverá con quei famosi due cileni senza senso. c'est la vie. la sauna turca e il bagno e il massaggio e il te alla mela mi hanno trasmesso uno stato di rilassamento che chiamerei piú propriamente di menefreghismo. per ciuó vado a curcarimi, spirannu ca dumani n'annacamu e ninni amu.

Rodrigo the farce...

Venerdì venticinque luglio

Dopo che per secoli ci siamo detti con Rodrigo "domani usciamo insieme, domani usciamo insieme", eravamo finalmente giunti all'accordo che questo famoso domani sarebbe stato ieri, venerdì 25. Alle seguenti condizioni: quando Rodrigo avrebbe finito di lavorare al ristorante (verso l'una) sarebbe andato a casa a cambiarsi e all' 01:45 ci saremmo visti in Plaza Cibeles davanti all'enorme porta della "oficina de correos" (l'ufficio postale). In più, Rodrigo aveva il nostro numero di cellulare, per cui in ogni caso avremmo aspettato un suo messaggio. .Verso le dieci e mezza io e Mau ci dirigiamo verso il nostro amato Quevedo, probabilmente per l'ultima volta...Atmosfera gradevole, locale mezzo vuoto perchè i madrileni sono già tutti in vacanza al mare, tapas speciali, cerveza sempre fresca. Peccato che chiude già alle 23.40. Ci mancherà questo posticino, questo cantuccio pieno di leccornie e con i suoi proprietari sempre simpatici, sempre in vena di ridere e chiacchierare. Dopo la chiusura andiamo in giro per Huertas senza direzione, passiamo da una panchina e l'altra, tra una stradina e l'altra aspettando l'una e qualcosa per cominciare a camminare verso Cibeles. Siamo mezzi scazzati e un pò consci del fatto che la nostra attesa sarà perfettamente inutile perchè di Rodrigo non ci si può esattamente fidare, nel senso che non è molto attentibile quando dice qualcosa, soprattutto per colpa della sua memoria a breve scadenza! Le nostre chiacchiere per fortuna non ci fanno notare il passare del tempo, ma il fatto è che sarei rimasta volentieri a casa a stappare una bottiglia di vino a chiusura del periodo madrileno e a guardare un film scaricato da internet! Ma insomma, aspetta e spera, fatto sta che all' 01:45 a Cibeles non c'era nessun Rodrigo. Nè c'era alcun messaggio da parte sua sul cellulare...Le due...le due e un quarto, le due e mezza e a quel punto bonanotte e arrivederci a tutti, ce ne siamo tornati a casa. Alle 3.00 siamo a casa e notiamo che la porta della stanza di Rodrigo (anche detto Pieter!) è aperta, ma dentro, di nuovo, non c'è nessun Rodrigo! Alle 3.30 che mi stavo per addormentare, Rodrigo rientra in casa, sbatte porte e accende tutte le luci possibili, fa un casino assurdo per 3 minuti e poi non si sente più volare una mosca! La mattina dopo, verso le 11.30, lo stesso individuo suona il campanello e fa toc toc da sfondamentoporta e io gli apro dopo un quarto d'ora che si disperava a bussare! :P E lì la rivelazione: "lo siento muchisimo, es que me quedé con una chica y estaba borrachisimo, tampoco tenìa sueldo en mi mòvil!", una farsa! Senza dirci niente perchè in teoria non aveva soldi nel cell (ok, ma almeno dammi il tuo numero!) che resta e si intrattiene con una ragazza (cosa comprensibile e giustificabile) ubriaco (tu si e io no, non va bene!!) e noi ad aspettare tutto quel tempo...AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ma alla fine è sempre il nostro Rodrigo, permanentemente DI FUORI, che beve coca-cola con gelato alla vanglia dentro a farci la schiuma, che rientra dal lavoro e spara la musica a tutto volume, che si è comprato un materasso di 1000 euro che sta ancora pagando a rate!, che ci passa tutti i DVD di contrabbando che non si vuole tenere, che ci passa la sua felpa messicana perchè lui non ci entra più dentro...un tesoro di bimbo matto che ci ha fatto compagnia per tutte le partite dell'EUROCOPA tranne che per la finale :P Eheheh, l'unico che quando siamo arrivati a Madrid in questa casa 3 mesi fa, si è deganto di notare la nostra presenza e di dire più di un semplice Hola. Si è subito messo a chiacchiera, spontaneo e vero, al contrario di certi rasta che hanno solo i rasta in testa ma sono poi noiosi e inutili da morire o di certi cosiddetti bohemien che sono tali solo per strada. Identità finte e costruite, senza cervello. Ma in fondo ha perfettamente senso, perchè oggi è più facile mettersi una maglietta di Che Guevara e seguire il branco, che avere idee proprie e pensare con la propria testa.

Cosa ci riserverà domani il nostro Rodrigo, sarà tutta da vedere!

Ricordo quevedino: "La forma cambia, il sapore resta sempre cinque stelle"

Andorra, you rock!

Maandag 21 juli tot en met donderdag 24 juli
De lange reis naar Andorra bracht ons eerst richting West-Catalonië, Lleida om precies te zijn. Je zou verwachten dat Catalonië ontzettend rijk is, zeker in vergelijking met Castiliaans Spanje, maar niets is minder waar. Ik heb in Spanje zelden zo’n vervallen, aftandse stad als Lleida gezien. Overal werkzaamheden, geen fraai karakter en armoedig. En opvallend veel Afrikaanse immigranten, blijkbaar om te werken in de fruitvelden. Na een paar uur konden we gelukkig weer weg uit deze vieze stad en zaten we in de bus naar Andorra. Een mooie reis door een fenomenaal mooi landschap en vlak voor het compleet ondergaan van de zon reden we de grens over. Grens? Ja, een heuse!! Spaanse en Andoriaanse douane scheidt de twee landen. Met 80.000 zielen is Andorra zeker een dwergstaat, verstopt in de Pyreneeën, maar zeker niet onbekend, getuige de vele toeristen en belastingvluchters. De Andorianen zijn met 30.000 de grootste groep inwoners, maar wel een minderheid in eigen land, tussen tienduizenden voornamelijk Spanjaarden en Portugezen.
Twee nachten zouden we blijven slapen bij ene Gabi. Hij wachtte op ons bij het busstation en op het eerste gezicht zie je zijn brede gestalte, zijn tatoeages en korte legerbroek, maar dat is allemaal maar schijn, die eerste impressie. Voor twee dagen opende Gabi zijn huis en hart. Hij rijdt rond in wellicht de oudste auto van Andorra, een Mitsubishi uit 1984, maar het ding gaat als een banaan. De eerste vraag, “wat brengt jullie in Andorra”, was meteen een fraaie. Tja, we wisten nagenoeg niks van dit bergstaatje, dus we wilden ons laten verrassen.

Andorra is een belastingparadijs, waar geen BTW wordt geheven en benzine, tabak en alcohol ouderwets goedkoop zijn. Het is er heerlijk fris, overdag was het zo’n 30 graden (maar met een frisse bergwind) en ’s nachts koelt het af tot zo’n 8 graden. Het land heeft twee staatshoofden. Twee? Juist. Door historische omstandigheden is de Franse president nu ook staatshoofd van Andorra (de graaf van Foix was dat eerst, maar later werd dit de Franse koning en daarna dus de president), tezamen met de bisschop van La Seu-D’Urgell in Catalonië, waardoor ze een co-prinsschap voeren. De officiële taal is er Catalaans, waardoor het Catalaans officieel vertegenwoordigd is in de Verenigde Naties. Zullen de Barcelonezen trots zijn. Iedereen spreekt Catalaans en Spaans, al spreken de meesten ook wel wat Engels en/of Frans. Andorra heeft zeven provincies, zogeheten Parochies, vanwege de religieuze indeling van voorheen. Het land is geen lid van de EU, maar heeft wel enkele speciale akkoorden met Brussel en gebruikt daarnaast de euro. Andorra is voor 80% afhankelijk van toerisme, in de winter skiërs, in de zomer bergwandelaars en dagjestoeristen. De inwoners hebben met 83,5 jaar de hoogste levensstandaard ter wereld. Oud worden in Andorra, klinkt hip.

Gabi woont in La Massana, een dorpje op enkele minuten van de hoofdstad Andorra La Vella. Hij woont daar met zijn ex Melanie en haar nicht Melissa, beiden uit Peru, maar met Spaanse en Italiaanse voorouders. Oh ja, en dan weer een hond, deze keer Fly, een rustigere hond heb ik nog nooit in mijn leven gezien heb. Blaft niet en bijt niet....

Na het avondeten zijn we eventjes uitgeweest in een leuk gedecoreerd barretje, gerund door een Argentijn. Er werken een hoop Argentijnen en Chilenen in Andorra. Na een heerlijke nacht op een uiterst relaxte bank (beter dan ons barbaarse bed in Madrid), zijn we de volgende dag met Gabi en Melanie naar een skipiste gegaan om even wat te gaan wandelen. In de winter is het vol met skitoeristen en worden de bergen en wegen gebruikt als skipistes, maar in de zomer is Andorra rustig. De lucht lijkt zuiver. Melanie moest vervolgens werken (in een hotel) en Gabi reed ons langs de belangrijkste bergen en valleien. Andorra is erg divers, meer dan je zou verwachten. Gabi is geboren in Barcelona, maar zo’n 6 jaar geleden ging hij op de bonnefooi, met slechts één tas als bagage, naar Andorra, weg van de herrie en hectiek van de grote stad. In de Pyreneeën vond hij zijn rust. Het is er zeer zeker rustig wonen, maar saai is het allerminst. Men kent elkaar en er is altijd wat te doen, of het nou skiën is in de winter of barbecueën in de groene velden langs de rivier en zwemmen in de zomer. Er zijn zelfs Andoriaanse tv-zenders! Gabi ontpopte zich tot de ultieme ambassadeur van Andorra. En dan een relaxte en gezellige wel te verstaan! Een leuke anekdote is, dat Andorra TABAK verbouwt. Tabak in de Pyreneeën in plaats van de Cariben? Juist ja. Tabak. Waarom? Vanwege het simpele feit dat het land goedkoop sigaretten produceert, maar vooral verkoopt. Om dit te kunnen doen, moet het land zelf een tabaksproductie hebben en een quotum halen. Puur om het quotum te halen, want volgens Gabi is het vreselijk slechte tabak. Niet vreemd. Het is immers geen Cuba.

Een dagje door Andorra rijden is een verademing. Het is er fantastisch mooi. Wat een landschap. Alles is er ook nieuw, of het nu de uitstekende wegen zijn, de mooie, nieuwe, maar toch passende huizen of de winkels. Alles lijkt nieuw en modern. De rijkdom straalt er vanaf en aangezien de salarissen hoger zijn dan in Spanje, is het niet vreemd dat er zoveel Spanjaarden en Portugezen zijn. Overigens is het er vol met Nederlanders. Misschien zijn er nog iets meer Fransen, maar voor de rest zie je vooral Nederlandse auto’s. Hoe kan het ook anders. Het was een lekkere dag van toeren door Andorra. En wat waren we blij met Gabi, want zonder hem hadden we nog niks over het land geweten en vooral niks gezien. Zonder auto en gids ben je verloren. Epische held, die Gabi. En hij weet sowieso veel. Hij werkt momenteel als vleeshouwer, maar door zijn zesvoudige hernia (je leest het goed ja), moet hij daarmee stoppen en gaat hij wellicht weer de keuken in, want voorheen was hij kok. Tevens is hij DJ en een graag geziene gast in Andorra. Overdag liet hij ons de pure natuur van Andorra zien en ’s avonds maakte hij een heerlijke Spaanse tortilla en nam hij ons uit naar een tent waar hij DJ is. Ah, ik wist trouwens niet dat honden ook ronken als ze slapen…

Woensdagmorgen gingen we eerst, zo dachten we, een ticket kopen voor Madrid. Volgens de website van Andorra gaat er een bus van Andorra naar Madrid, met stops in Lleida en Zaragoza. Eenmaal aan de kassa bleek dat die lijn geschrapt is. Leuk..... De beste optie was om eerst van Andorra naar Barcelona te reizen en dan door naar Madrid. Een reis van 12 uur, nopjes. In de tijd die we nog hadden, liepen we eerst nog even de winkelstraat van Andorra la Vella af om wat te shoppen. Dan merk je pas echt hoe goedkoop veel dingen zijn. Groenten, fruit en andere supermarktproducten zijn uiteraard duur, maar de meeste andere zaken zijn goedkoop. Met ons vijven daarna nog even lunchen (Kebab in Andorra, uitstekend) en daarna opnieuw een afscheid. Twee fantastische dagen…Het spreekt voor zich dat we dit vanaf nu dus altijd proberen te doen. Scheelt een hoop geld en het is vele, vele malen leuker. De terugreis was lang, eindeloos, maar na een stop van twee uur in een stoffig Barcelona, waren we om 4.00 u. eindelijk op Marqués de Lozoyo. Eindelijk.

Un trozo de Ecuador en Caesar Augusto

Zaterdag 19 tot en met maandag 21 juli
In Zaragoza zouden we het weekend doorbrengen bij Rony en Noemi, twee Ecuadorianen van begin 40 die al zo´n 10 jaar in Spanje wonen. Het leek ons een leuk idee om via couchsurfing ergens een slaapplek te vinden. Zaragoza wordt door de Expo helemaal overspoeld met toeristen en is dus helemaal vol. Buiten het feit, dat je je met Couchsurfing een hoop geld uitspaart, is het ook nog eens veel leuker dan in een hotel verblijven. Je komt écht in de stad terecht, tussen de inwoners en je ontmoet nieuwe, leuke mensen. Dat je wellicht niet in een bed slaapt, maar op een bank, is verder ook geen enkel probleem. De eerste ervaring was meteen fantastisch!
Omdat Rony moest werken, kon hij ons niet ophalen op het station, dus zijn we uiteindelijk in de verzengende hitte gaan lopen naar hun appartement in het zuiden van de stad. Eenmaal aangekomen was het natuurlijk spannend om te kijken hoe de ontmoeting verliep, maar de hitte en de vermoeidheid waren snel vergeten. Rony en Noemi, alsmede hun jonge Dalmatiër Manchas, ontvingen ons met open armen, cq. poten. Binnen een uur kwamen de trouwfoto’s van het stel al langs en dan weet je dat alles in orde is…Ze wonen al zo’n tien jaar in Spanje, net als vele andere Ecuadorianen trouwens, want na de Marokkanen en Roemenen is het de grootste immigrantengroep in Spanje. Er wordt geschat, dat zo’n 20% van de Ecuadorianen de laatste tien jaar uit het land is vertrokken, voornamelijk naar de Verenigde Staten en Spanje. Niet vanwege oorlog, maar vanwege de slechte economische omstandigheden. En gelijk hebben ze. In Spanje wordt er gelukkig niet zo moeilijk gedaan over iets natuurlijks als immigratie. Vier zussen van Noemi wonen in de Verenigde Staten (in New York, Chicago en Washington), maar Noemi en Rony besloten naar Spanje te gaan. Rony studeerde journalistiek, maar werkte in Zaragoza eerst voor een financiële instelling en is nu buschauffeur, wat hem goed bevalt. Een zeer vriendelijk, open en opgewekt persoon. Noemi is fysiotherapeut/osteopaat in een verzorgingstehuis. Een paar uur na onze aankomst kwam de vader van Rony, die ook in Zaragoza woont. Hij verzorgt een autistische man. Tegen Rony’s vader werd verteld dat we medestudenten van Noemi zijn (ze doet een Master aan de universiteit van Zaragoza), want de man is nogal ‘clásico’, conservatief dus en zou het idee van couchsurfing niet helemaal begrijpen. Ook prima.

Na een korte siësta zijn Elena en ik naar het centrum gegaan om deze werkelijke prachtige stad te bezichtigen. Zaragoza is een topbestemming dit jaar, vanwege de Expo. Het is er echt vol met toeristen en ook al is het naar mijn mening wat overdreven allemaal, de stad heeft er duidelijk profijt van. De jaren voor de Expo is de hele stad opgeknapt en nu liggen er overal prachtige gemoderniseerde pleintjes en vind je er overal fonteinen. De Plaza de Nuestra Señora del Pilar, met de Fuente de la Hispanidad, een fontein in de vorm van Latijns-Amerika, met zijn gigantische basiliek, is werkelijk fenomenaal. ’s Avonds hebben we, net als een hoop andere mensen, ruim een uur met onze voeten in het water van de fontein gezeten. Héérlijk dat Zaragoza. Aan het einde van de avond kwamen Rony en Noemi en hebben we in het centrum op een terrasje gezeten voor wat regionale tapas. Grappig dat aan het tafeltjes naast ons vier Nederlanders zaten. Ontsnappen aan Nederlanders is onmogelijk, ze, of we, zijn overal…en altijd.

Een warme nacht verder, begonnen we zondagmorgen met een bezoek aan enkele musea in de stad. Zaragoza is een oude stad en was enorm belangrijk ten tijde van de Romeinen. Het is ook uit die tijd dat de naam Zaragoza komt. Die is namelijk afgeleid van Caesar Augusta, Keizer Augstus dus, en met weinig moeite kun je de verbastering tot Zaragoza volgen. Het Museo del Foro en het Museo Fluviano waren zeer de moeite waard, maar toen we eenmaal buiten waren was het veel te druk om de rest te bezoeken. De toeristische invasie was weer op gang gekomen. We zijn daarom naar het Palacio Aljafería gelopen, dwars door een arbeiderswijk, bevolkt met immigranten en met zelfs een Vereniging voor Senegalezen in een van de straten. Grappig. Het paleis is in de Moorse tijd gesticht en past in de stijl van het Alhambra en is dan ook een woonpaleis. Het is niet te vergelijken met de Alcazaba’s of Alcázar’s zoals je die vindt in Mérida, Almería of Málaga, want dat zijn meer forten. Tja, aan de Moren ontsnappen kun je niet in Spanje en Portugal. Je vindt de nalatenschap overal, behalve in het verre noorden van Spanje. In Zaragoza zijn ook nog een drietal Moorse gebouwen te vinden, die later tot kerken verbouwd zijn, maar heel veel was er van de Moorse invloed niet meer te zien in de ene kerk die we bezochten. Het paleis is tijdens een periode van meer dan 50 jaar gerestaureerd, want het was in een ernstige staat van verval. Het merendeel is herbouwd. Nadat de Moren Zaragoza uitgejaagd waren, hebben de Spaanse koningen het paleis uitgebreid, maar de Moorse basis is overal waar te nemen. Een prachtig paleis.

Na dit dagje toerisme kregen we een Ecuadoriaanse maaltijd voorgeschoteld van gekookte maís (popcorn dus), gebakken banaan, mote (in water en uien gekookte maís), avocado’s en iets van varkensvlees. Een lekkere variatie na drie maanden Spaans eten. Met de uiterst lieve en rustige Manchas zijn we vervolgens het grote Parque de Primo de Rivera ingedoken om daar enkele uren rond te lopen. Het klikte fantastisch tussen ons en Rony en Noemi, dat is wel duidelijk.

Helaas dat we maandagmiddag alweer moesten vertrekken. We gingen nog even langs het verzorgingstehuis, waar een zeer krasse 96 jarige oma nog verhaalde over haar bezoekjes aan Andorra en Nederland. En toen was het moment van het onvermijdelijke afscheid aangebroken. Je kunt wel zeggen, dat we in korte tijd een vriendschap opgebouwd hebben. Het was onze en hun eerste ervaring met couchsurfing, maar voor een eerste maal had het niet beter kunnen verlopen!

Los perros también roncan!!!

…Continuando, Gaby, uomo grande e grosso come il suo corazón è stato il nostro approdo e la nostra guida per due giorni, portandoci in mezzo alle valli andorrane con la sua macchina dell’ ’84! :P Andorra pura montagna, pura natura, un mondo in cui rilassarsi. Quando eravamo ancora a Zaragoza, mettendoci a chiacchierare con una vecchietta, questa ci fa “ah pero Andorra es una calle y tiendas…y ya está!”, cioè c’è una strada e i suoi negozi (tanti negozi, super cheap ovviamente, non a caso il principato è famoso per essere un paradiso fiscale!). La vecchietta ha ragione se parliamo della capitale Andorra La Vella, ma se si va un po’ in giro è già un’altra realtà. E menomale che c’era Gaby a portarci in giro. Ex macellaio, adesso chef, ci ha anche preparato deliziose cenette. DJ a tempo perso, ci ha portato nei locali fighi insieme alla sua pazza amica peruana Melany…un’avventura questo couchsurfing! Per non parlare della sua cagnetta, una boxer di nome FLY che la notte russava!!! E si, anche los perros russano! :P


Il nostro "ostello"


Salendo sul cucuzzolo della montagna!


Piste


O come Ordino, parròquia (cioè comune) andorrana


La valle di Ordino

...e verso i resti dei segni dell'impero romano: Caesar Augusta...ovvero Zaragoza

Ma adesso viene il bello. I 5 giorni seguenti li abbiamo passati semplicemente in giro, tra Zaragoza e Andorra, sì, il principato d’Andorra :P
Ebbene adesso anche io e Mauricio facciamo parte della comunità dei couchsurfers! Cos’è il couchsurfing? C’è chi lo chiama “l’arte di scroccare le vacanze”, chi lo considera un modo per “aprirsi orizzonti” e conoscere gente, ma ve lo dico in poche parole. È una comunità di gente che mette a disposizione dei viaggiatori la sua casa, un letto o un divano o anche solo un pezzo di giardino in cui piantarci la tenda!!! Si sceglie il proprio tipo tra i tanti, ci si mette d’accordo sul quando ed è fatta. E tutto ciò in cambio di NIENTE. Teoricamente si suppone che un giorno il favore sia ricambiato, ma non è detto che succeda e in ogni caso non si è obbligati a far lo stesso. Tutto solo secondo le proprie possibilità. Geniale, divertente ed economico, che mi chiedo perché non c’ho pensato prima!
Con questo sistema siamo andati a Zaragoza, che fino a metà settembre ospita la EXPO2008, esposizione internazionale didicata al tema “Agua y desarrollo sostenible” (acqua e sviluppo sostenibile), bella idea fino a quando non ti vengono a raccontare che per mettere su tutto il complesso della Expo stanno rovinando l’Ebro, fiume locale, e la natura intorno, che sotto la facciata gli stessi finanziatori finanziano altri progetti che di sostenibile non hanno proprio niente…ma non polemizziamo, tanto di scandali è pieno il mondo.
Zaragoza è bellissima, ha fontane ovunque, i bimbi le scambiano per piscine e ci si tuffano dentro! Se si può fare non lo so, divieti non ce n’erano, ma questa è una cosa tutta spagnola…fino a quando non ti dicono niente continui a fare come ti pare :P Ha fatto un caldo terribile il primo giorno, mentre il secondo c’è stato un freschetto osceno!!

Tornando al mitico couchsurfing, a Zaragoza ci hanno ospitato Rony e Noemi, ecuadoriani deliziosi sulla trentina che ci hanno coccolato con tapas e un pranzetto ecuadoriano…sapori strani ma non male, come quello del platano fritto, dolcissimo! Al momento di salutarci, ero quasi con le lacrime agli occhi, come dice la canzone “que triste es el primero adiós”



Noemì, Rony, Manchas (dalla carica dei 101!), Ele & Mauricio



Plaza de Nuestra Señora del Pilar

Palacio de la Aljaferia, perchè gli arabi sono passati anche da qui!



Interno dell'Aljaferia



Stile mudejar


perchè la torre di Pisa NON è solo a Pisa!!! :P