La EUROCOPA

Zondag 8 juni tot en met zaterdag 14 juni
Zondag is vanwege het feit dat nagenoeg alle winkels gesloten zijn en musea gratis zijn de museumdag bij uitstek. Geen fraaie zomerdag in Madrid want een dik pak wolken maakte het fris en onaangenaam. Het Museo de América zou deze grauwe dag helemaal goed maken. Het mooie, oude, statische gebouw in het westen van de stad, nabij Moncloa, heeft twee verdiepingen en bestaat uit vier delen, die allemaal betrekking hebben op de Nieuwe Wereld. Europa heeft de nieuwe wereld leeggehaald, geplunderd en in het geval van de inheemse bevolkingsgroepen zelfs grotendeels uitgeroeid en een boel ‘souvenirs’ (bijna beschamend, ik weet het) staan in dit museum uitgestald. Van die inheemse bewoners kregen en stalen de Spanjaarden aardewerk (keramiek), kledingstukken, sieraden, wapens, opgezette dieren, geschriften en allerlei andere eigenaardigheden. Het museum is na een lange en uitgebreide renovatie in 1994 opnieuw voor het publiek opengesteld en het ziet er prachtig uit. Via teksten en afbeeldingen en de dus de voorwerpen wordt de bezoeker langs de verovering van Amerika, de ontdekkingsreizen, de lokale tradities, gebruiken, leefwijze en leefomgeving gebracht. Een paar eeuwen worden overbrugd met alles uit deze nieuwe wereld. Voor de Europese ontdekkingsreizigers (iets wat wellicht enkel van toepassing was op de eerste groep reizigers, later was het niet minder dan plundering en verovering) was al dit nieuws natuurlijk bijzonder interessant en je ziet meteen waarom. Interessant en vernuftig wapentuig, mooi vervaardigde kano’s, uiterst decoratief handwerk (potten, pannetjes, alsook mooie sieraden, kleding, kleedjes, tapijten, schoeisel), nagebouwde woningen en hutten van de diverse inheemse stammen. Daarnaast zijn er ook veel kaarten te zijn van Europese cartografen, schilderijen van een ijverig Sevilla ten tijde van de ontdekkingsreizen, zelfportretten van de conquistadores, viceroys en lokale bestuurders. Om 15.00 ging het museum dicht en toen waren we al drie uur binnen, maar nog moesten we het laatste deel in vogelvlucht passeren. Een enorme rijkdom…maar wel met de wetenschap dat ‘wij’ Europeanen dit alles zonder schaamte meegenomen hebben. De lokale bevolkingen zijn veelal uitgeroeid of op zijn minst gedecimeerd door ziektes en geweld. Interessant was dat we net de dag ervoor gelezen hadden over ene inheemse stam in Brazilië die nog nooit contact gehad heeft met andere mensen buiten die van hun eigen stam. Ja, ook in het grote en toch nog deels ongerept Zuid-Amerika zijn ze er nog. In Guatemala, Ecuador, Bolivia en Peru vormen ze zelfs een grote minderheid of zelfs de meerderheid van de bevolking. Hier wordt de “ontdekking” (in feite geschiedvervalsing) van Amerika gevierd, terwijl dat daar het begin van het verzet betekent. Eeuwenlang racisme, onderdrukking en uitsluiting, maar de laatste tijd winnen de nakomelingen van de grote inheemse rijken, zij het Inca’s, Maya’s, Azteken of al die vele kleine andere groepen, langzaam terrein. Na de Europese verovering kwam de kolonisatie vanuit de Verenigde Staten, alleen nu in de vorm van grote bedrijven en transnationals die de kleine, machteloze landen van Zuid-Amerika in rap tempo leeg aan het roven zijn. In naam zijn de landen van Latijns-Amerika al ruim anderhalve eeuw onafhankelijk, maar in werkelijkheid is het schijn. Erg vreemd om door zo’n museum te wandelen…

Museo de América

Maandag was een bijzondere dag. Het ging maar om één ding: voetbal.
Nederland – Italië 3-0. De grootste nederlaag van Italië op een eindtoernooi sinds de WK-finale van 1970 tegen Brazilië (4-1) en zelfs het grootste verlies op een EK- eindronde. Wat een wedstrijd…De sfeer in Dubliners was uitstekend. Nederlanders en Italianen die gebroederlijk naar de wedstrijd kijken en zien hoe Italië almaar wanhopiger wordt…Een verdiende overwinning, vonden de Italianen en de Duitser met wie ik na de wedstrijd sprak.

De eerste drie punten...

De rest van de week stond in het teken van de scriptie, wat werk op het IECAH (voor de stage) en nagenieten van het voetbal. En natuurlijk al het andere voetbal kijken. TV-zender Cuatro zendt elke dag één wedstrijd uit en ook al begon het toernooi met enkele bijzonder saaie vertoningen, langzaamaan kwamen er leuke resultaten en wedstrijden voorbij. Spanje wordt inmiddels ook helemaal gek en is in de veronderstelling dat de titel al bijna binnen is.
“PODEMOS” heet het hier. Ofwel “WIJ KUNNEN”, een verwijzing naar het “Yes, WE CAN” van Barack Obama. Ze zijn wel blij om Nederland te ontlopen, maar of ze nu zo blij moeten zijn met Roemenië? (ervan uitgaande dat zij het redden).

En dan vrijdagavond:

Nederland-Frankrijk 4-1. Afgemaakt, vernederd en te kijk gezet. Oh ja, kansen kreeg Frankrijk zeker. Ja ja, we kwamen af en toe goed weg, maar toch. Zeven goals tegen de WK-finalisten van 2006…Opnieuw waren we in Dubliners en nu waren “we” in de minderheid tegen de Fransen. Na de snelle 1-0 (KUIJT!) waren “ze” gauw stil. En terecht. Het mooiste moment van de avond was de 2-1. Ja, dat lees je goed. De 2-1. De Fransen werden wild na de 2-1 en verwachtten al een mooi laatste kwartier. De camera was net klaar met de oeverloze herhalingen, toen Robben in sneltreinvaart alle Fransen hoop aan diggelen schoot. En toen waren “ze” weer stil. Muisstil. “Wij” sprongen op en neer en vierden de 3-1. Na de 4-1 waren “ze” snel gevlogen. Op straat nog even wat Fransen uitgelachen en daarna naar Quevedo voor wat overwinningstapas. Nopjes.

Ook de Fransen weggespeeld...

De erna vroeg op voor een uitstapje naar Toledo. Na zo’n avond is een toeristisch uitstapje uitstekend. Om 11.30 namen we de bus en vijftig minuten later waren we in de hoofdstad van Castilla La Mancha (en ooit de hoofdstad van Spanje). Deze prachtige, ommuurde, Middeleeuwse stad had ik in 2006 met mijn studievereniging ismus al eens aangedaan, maar juni is toch anders dan maart. Nu was het tegen de 35 graden en dat maakt het toch nog wat beter. Een stadskaart is nutteloos in Toledo, want je zal hoe dan ook verdwalen in dit labyrint. We brachten een bezoek aan een oude Sefardische synagoge, een Moorse mezquita en slenterden wat door de nauwe, koele, van zonlicht verschoten straatjes. Ondertussen nog een “Menu del día”, een dagmenu voor 12 euro dat je écht onbeweeglijk maakt. Hoe die Spanjaarden zo’n menu naar binnen krijgen is een raadsel…Na vieren was het rustig in de stad en keek iedereen naar Spanje-Zweden. Om 20.30 namen we de bus terug en waren we uitgeteld na zo’n dagje hollen door Toledo…Volgende week donderdag eindelijk terug naar GRANADA.

Uitzicht vanaf Toledo

Prachtige stad, op een uurtje van Madrid

Op de laatste dag van de Feria del Libro moesten we gewoon even terug naar de boekenbeurs in Retiro om nog even te genieten van al deze kraampjes met boeken. En ’s avonds een geweldige PARTIDAZO. Ik viel bijna in slaap na een helft Tsjechië-Turkije maar na de 2-1 was het genieten…Zelfs de “beste keeper ter wereld”, zoals sommigen zeggen, ging een aantal flink en de fout. Tja, en dan verlies je. De Tsjechen zijn geen schim meer van de levensgevaarlijke ploeg van 2004. Turkije ook niet, zeker niet met zo’n grabbelaar als Volkan Demirel in de goal. Zaterdag de kwartfinale kijken in Granada en hopelijk ben ik dan niet de enige Nederlander daar…

Wonen in Sjengenland?

Donderdag 5 en vrijdag 6 juni
Donderdagmorgen kwam er een langverwacht, positief antwoord uit Zuid-Limburg: Elena is aangenomen aan de Universiteit van Maastricht en mag daar de Master in European Studies gaan doen. Ook in Leiden is ze aangenomen, maar haar voorkeur ging uit naar Maastricht en daarom heeft ze Leiden vriendelijk bedankt en kunnen alle pijlen nu op de Sjengenstad gericht worden. Ik had er steeds het volle vertrouwen in dat ze daar aangenomen zou worden, maar nu het officieel is kun je ook daadwerkelijk een begin maken met de vele noodzakelijke voorbereidingen voor een verblijf in het zuiden van de provincie Limburg, in een uithoek van Nederland, maar in het hart van Europa. Een en ander kan vanuit Spanje al geregeld worden maar na terugkomst in Nederland, 31 juli, hopen we dat de voorbereidingen in een stroomversnelling komen. Ik moet mijn Master nog afronden in Nijmegen, alle vakken heb ik met succes afgerond, dus rest nog enkel de thesis. Mijn thesis is geen peulenschil en behelst een gecompliceerd en uitgebreid onderwerp en zal dus nog enkele maanden onderzoek vergen. Problematisch is dat niet, want een mens kan altijd verder leren en voordat het tijdperk "student" aan zijn einde komt, zijn er nog een paar dingen die ik graag zou willen doen. Mijn oog is op een aantal Engelstalige Minors gevallen, die ik in dit laatste jaar eventueel nog wil volgen. In Maastricht zijn dat European Studies, Globalisation and Diversity en Crucial Differencies, in Amsterdam (de UvA) zijn dat International Development Studies en American Studies. Mijn achtergrond in Politicologie en nu Sociale Geografie en Conflictstudies kan nog wel enige verbreding gebruiken en die hoop ik dan ook volgend collegejaar te vinden…
Maar eerst Madrid, hier is het werk nog verre van gedaan. Drie zomercursussen wachten nog en die lijken ook bijzonder interessant. Vrijdagmorgen was er eindelijk een vergadering met het “team”, zodat mij hopelijk eindelijk duidelijk zou worden hoe ons project in elkaar steekt. De directeur van het IEPALA, Maria Pilar Colchero en een onderzoeker van het IECAH (Instituto de Estudios sobre Conflictos y Paz), Jesús Nuñez, waren present, evenals een andere stagiair, Gosia uit Polen. Gosia en ik hebben de taak om het project uit te gaan voeren. Eerst beginnen we met het vergelijken van het werk dat we al gedaan hebben en gaan we een overzicht maken van de media in de Latijns-Amerikaanse landen, zodat we later de informatie kunnen koppelen aan de “informatieboom” die we gaan maken. Het doel is een soort zoekmachine te maken, zodat onderzoekers, studenten en geïnteresseerden gemakkelijk informatie kunnen vinden over vrede en geweld. We maken een stamboom, waarin we de vele categorieën over vrede en geweld onderverdelen in diverse sub-categorieën. Als je bijvoorbeeld iets wilt vinden over de mensenrechten in Rwanda, of het gebruik van clusterbommen tijdens de oorlog in voormalig Joegoslavië, dan moet dat op een snelle en efficiënte manier op te zoeken zijn. Op dit moment is zo’n database er nog niet. De Universiteit van Granada, waarmee samengewerkt zal worden, heeft wel een woordenboek van termen over oorlog & vrede, maar daar kun je niet mee zoeken. Ons werk is zeer uitgebreid en zal eigenlijk nooit ten einde zijn. De informatie over conflicten, oorlogen en vrede gaan we in kranten opzoeken en vervolgens koppelen aan dit bestand. We gaan terugwerken van 2008 naar 2000, maar het doel is uiteindelijk uitbreiding tot vlak na het einde van de Koude Oorlog, begin jaren ’90 dus. Ooit kan dan teruggewerkt worden tot, laten we zeggen, 1900. En dan beginnen we met het gebruiken van SPAANSTALIGE kranten. Ik had al geopperd, dat het handig is het Engels te gebruiken omdat dat toch de Lingua Franca van onderzoek is, maar dat gaat er bij Spanjaarden soms moeilijk in. Mijn taak is ook om het Spaans te vertalen naar het Engels, zodat er later ook in het Engels gezocht kan worden.
Ja, een hoop werk voor de boeg, zeker omdat Gosia en ik dit uit gaan voeren, maar we zullen zien. In september is hierover een presentatie en hopelijk zijn we dan al een heel eind. Ik ben tot 31 juli in Madrid, maar ik heb al gezegd dat ik vanuit Nederland wel betrokken wil blijven bij het project. Met e-mail is het geen probleem om te communiceren, al weet je dat met Spanjaarden uiteindelijk nooit…
Grappig is, dat er blijkbaar nog een Nederlander bij het IECAH werkt. In het Spaans bestaat er, net als in het Engels, onduidelijkheid over de term “Nederland”, want “Holanda” en “Países Bajos” worden gebruikt zonder dat men vaak weet wat ze inhouden. “Holland” en “The Netherlands”. Na Granada heb ik de hoop opgegeven, dat Spanjaarden ooit zouden snappen wat nu het verschil is, maar tijdens de vergadering werd me gevraagd of ik inderdaad uit “Holanda” kwam (wat ik gezegd had), want de Nederlandse college van hen kwam uit de “Países Bajos” en bleef er op hameren dat er een verschil is tussen de twee. Dan breekt je klomp hè! Zelf heb ik ook altijd getracht dit uit te leggen, maar ik ben gelukkig dus niet de enige. De gemiddelde Spanjaard zal wel nooit snappen hoe dat nu zit met Holland, Nederland, België, Luxemburg en de Nederlandse taal, die aan te duiden is met holandés, neerlandés, maar ook wel met flamenco (Vlaams)....... Zucht....
De collega’s zijn in elk geval zeer aardig. Grappig genoeg was ik nogal “overdressed”. Een overhemd, nette broek en leren schoenen leken me wel gepast, maar Jesús kwam in spijkerbroek en poloshirtje aanzetten en Maria Pilar is altijd alternatief gekleed. Je moet hier dus niet aan komen zetten met driedelig pak en – God verhoede – een verderfelijke stropdas. Gelukkig maar.
Vrijdag hebben we verder in het centrum doorgebracht, omdat het lekkere weer je eigenlijk verplicht buiten te zijn. Lezen in het park in de zon is altijd een fantastisch idee…Enkele uren later waren we bij Quevedo voor weer wat overheerlijke tapas. Nu de zomerse temperaturen bereikt zijn, weet je eindelijk weer hoe het fijn ook alweer kan zijn in Spanje…

Photo round

The Granada 2006 reunion "Madrid 2008" with Valerie and Wei-Pao


FERIA DE LA TAPA


The queue was endless...


FERIA DEL LIBRO

El fin del otoño

Zaterdag 31 mei tot en met woensdag 4 juni
Het Reina Sofía was de bestemming voor zaterdag en zoals meestal het geval is, was het nu wederom een vermoeiende aangelegenheid om daar enkele uren rond te lopen. De Guerníca is het pronkstuk van het RS, maar verder was ik zeer onder de indruk van het opbeurende werk van Joan Mirò. Na een paar uur ben je echter helemaal gaar van alle informatie en ben je blij als je weer buiten staat…in de regen. Het is immer nog steeds mei, een vreselijke maand als je het klimatologisch bekijkt. Na zo’n dag was het een fantastisch idee voor een uurtje tapas op de Feria de la Tapa…Eenmaal bij het Palacio de Deportes stond er een ein-de-loos lange rij…Dat mensen de moeite nemen om als geduldige schaapjes te wachten om voor een eurootje aan de tapas te mogen is toch wel een beetje zot…Wij deden niet en zijn maar naar huis gegaan…
Zondagmorgen was het zaak om op tijd voor het Palacio de Deportes te staan voor een rondje lunchtapas. We moesten wel even wachten voordat de poorten opengingen maar toen konden we als bezetene verwende westerlingen gedragen door ons in no-time vol te stoppen. Binnen een uurtje zou het wel druk zijn, dus er is geen tijd te verliezen. In Nederlandse efficiëntie hebben we het beste uitgezocht en naar binnengewerkt: Tosta de la huerta; Pisto Manchego; Croquetas de Jamón: Pimiento de Lomo do Buey; Tomate relleno de carrilleras, setas y crujiente de jamón; Cecina al ajoarriero con queso parmesano en Torta de santiago.
Zo. Wat het allemaal is? Geen idee, maar het smaakt voortreffelijk…
Op deze zondag was dé ideale bestemming natuurlijk de FERIA DEL LIBRO. De Boekenbeurs. Maar liefst 365 stands van alle uitgevers van Spanje, boekwinkels, speciaalzaken, ministeries, universiteiten, instituten en centra…een waar paradijs voor de boekliefhebber. De regen neem je dan voor lief. Om 17.00 waren we aanwezig en om 21.15 compleet uitgeteld én uitgemergeld aan de poorten van het Retiro park, alwaar dit festijn van twee weken plaats heeft…Enige smet was de metro, waar onze maandkaarten hun geldigheid hadden verloren (het was 1 juni) en we ons toch enigszins opgelicht voelden door het fenomeen “maandkaart”…
En de nieuwe week? Een verbeterend weerfront met hogere temperaturen, bericht van mijn stage en een hervonden inspiratie voor het schrijven van mijn stage…Ondertussen zelfs nog gepraat met Eracleo, de man uit Equatoriaal-Guinee in ons huis, met twee van de Chilenen en Isabel, dat ‘overige’ meisje dat blijkbaar uit Porto, Portugal komt. Toe maar. Jut & Jul blijven kluizenaars maar in elk geval een beetje gepraat met sommige figuren in ons “piso”. Twee van de Chilenen waren net terug van vakantie in Italië, met Rome, Florence en Venetië als bestemmingen. Hun laatste vakantie, voor hun terugkeer naar Chili, is naar Brussel en Amsterdam…Ze wilden twee dagen Brussel doen en vervolgens twee dagen Amsterdam, maar na mijn advies doen ze wellicht één dag Brussel en één dag Brugge (een veel mooiere stad, dat spreekt).

Donderdag was de dag van de REUNIE met Wei-Pao en Valerie. Granada 2006 is al bijna twee jaar geleden en na 15 maanden weer terug zijn is fantastisch, zeker als dat voor enkele maanden mét Elena is, maar het is extra tof om de leukste mensen van deze “zomer Granada 2006” terug te zien. Het was een erg gezellige avond en ook al was het zo’n tijd geleden, toch lijkt het allemaal nog recent. La que no puede faltar es la foto….Die hoort er gewoon bij!
Bovendien voelt het heel normaal en gewoon om weer urenlang te babbelen en kletsen. As if nothing changed. Nou ja, nothing? Mijn Erasmus is alweer een tijdje voorbij (que pena, but we move on to the next step. TRABAJO, Valerie.) en nu is het Valerie die inmiddels in haar Erasmus-avontuur zit. In Madrid en studerend aan de Complutense (en ja, dat studeren is toch niet zo makkelijk als het lijkt hè?). Om het helemaal ongelofelijk te maken…De voertaal was ook nog Spaans tussen Valerie, Elena en mij…Zoiets zou in augustus 2006 in Granada toch écht schier ondenkbaar zijn geweest…Het had in elk geval grappige conversaties opgeleverd denk ik! Met Wei-Pao erbij was de voertaal weer Engels, niet omdat ze geen Spaans (meer) spreekt maar het is wel zo leuk als het voor iedereen duidelijk is! Zij is met een Erasmus in het Franse Toulouse bezig en spreekt dus inmiddels vloeiend Frans. Met Valerie hadden zij dan weer in het Frans kunnen spreken…Valerie, Wei-Pao en ik kunnen met zijn drieën dan ook weer Nederlands (o.k., concessie, VLAAMS en Nederlands) spreken, maar dat is dan weer wat lastiger voor Elena…Maar Elena en ik zouden dan op onze beurt in het Italiaans kunnen babbelen…Talen genoeg…Wat zullen we na zo’n haast unieke avond zeggen? (Uniek in de sentido dat het niet vaak voorkomt dat je mensen na zo’n periode nog eens ziet. Vaak zijn het, en blijft het bij, beloftes. Contacten verwateren nu eenmaal snel)
Times may change, people may change but that what we shared remains…

****************

Bacco e perbacco! Sono indietro! Muchas cosas son successe: il tempo è cambiato passando dai 16 ai 26 gradi MA…lo sappiamo tutti, il lupo perde il pelo ma non il vizio…e infatti proprio quando dovevamo andare al Rastro c’è stato un imprevedibile addensamento di nebbia e grigiore che neanche le previsione meteorologiche avevano previsto! Ma andiamo con ordine...

Lezioni culinarie…
…il 29 maggio cominciava la “Feria de la tapa”. La prima volta che ho fatto conoscenza col variegato mondo delle tapas, ero in Andalucía e già lì ero stata conquistata da questi antipasti e stuzzichini ogni volta diversi. Si dice che a Madrid vanno fieri del loro cocido a la madrileña (tanto che quando sono all’estero lo rimpiangono come l’italiano rimpiange lo spaghetto)…si dice che i paesi baschi hanno insegnato l'arte culinaria alla Spagna e che le loro ricette di pesce sono le migliori con in testa il loro bacalao insieme alle dovute salsette…las Asturias hanno la fabada con fagioli e parti pregiate del maiale, la Galicia i frutti di mare e Valencia la paella, per non dimenticare il gazpacho andaluzo…Ma fondamentalmente, la Spagna intera ha le TAPAS, apogeo della gastronomia española!!! Spazio ai dubbi, ma così è appena queste prelibatezze raggiungono il palato.
Cosa curiosa è che il termine “tapa” deriva dal verbo “tapar” - “coprire” in spagnolo. La parola ha in realtà diversi significati: una tradizione popolare vuole che si utilizzasse un pezzo di pane per coprire il bicchiere di vino, evitando che i moscerini vi ronzassero attorno…di lì a poco divenne naturale coprire la fetta di pane con qualcos'altro. Un' altra credenza popolare vuole invece che il re Alfonso XII si sia fermato una volta in una taverna presso Cadice, ordinando un bicchiere di vino. Il cameriere che glielo servì coprì il bicchiere con una fetta di prosciutto, per evitare che la sabbia spinta dal forte vento entrasse nel bicchiere del Re. Alfonso XII una volta bevuto il vino e mangiato il prosciutto, ne ordinò un'altro con la stessa “copertura”.

In 4 giorni di fiera io e Mau siamo andati a rimpinzarci di tapas per ben due volte, e se non fosse stato per l’assurda interminabile coda che c’era di sabato, sarebbero state anche 3 volte! Pur di andare alla fiera, i madrileni hanno perfino rinunciato alla loro abitudine di “tapear” dalle 20 alle 22 (cioè prima di cena) tant’è che a ogni ora il Palacio de Deportes che ospitava la manifestazione era pieno zeppo di gente! Credo di aver assaggiato di tutto, dal chorizo (salsiccetta pseudo-piccante) agli immancabili calamares, dal bocadillo de morcilla con cebolla y manzana al semplice salmón marinado. Da brava prosciutto crudo-addicted, non mi son fatta mancare un buon jamón de Extremadura...nè la boqueta tropical con chocolade perché bisognava assolutamente finire col dolce! Mi ritorna l’acquolina in bocca a pensarci, ma per fortuna finché siamo qui ci restano decine di bar di tapas e soprattutto il nostro amato e idolatrato Quevedooooo!

Historia y arte…
...sabato 31 è stato dedicato al Centro Arte Reina Sofía, che per capirci era gratis :) ! Il museo vanta la migliore collezione di arte moderna di Madrid e nonostante includa anche tele di artisti stranieri, la collezione è essenzialmente incentrata sulla Spagna. A dispetto di tutto ciò abbiamo dedicato metà del tempo ad immergerci nella storia, negli anni della guerra civile e della Spagna franchista grazie a un ottimo documentario, dibujos (disegni) e illustrazioni varie, studi e tele, ma soprattutto Guernica…Vale da solo il prezzo del biglietto e starci davanti consci del background è qualcosa che ti scuote…Chiaro che gli anni di Franco sono stati años de hambre -anni di fame- (altro che autarchia!), anni di malcontento, di opposizione al regime che restò forte anche negli anni ’60 del miracolo economico…Nessuna sorpresa se dopo gli anni bui della dittatura e del cattolicesimo più retrogrado gli spagnoli si siano dati alla famosa folle movida, riversandosi nelle calles con spirito da liceali…I mitici anni ’80. Un po’ il nostro ’68. Anni di creatività, di libertà, di licenziosità, di “fare e farsi quello che piace”…Almodóvar può sembrare un po’ estremo, ma quello dei suoi film è il quadro realista della movida. Oggi la movida non è quella di una volta, ma di sicuro non è morta. Semplicemente, Madrid non sa essere noiosa!
L’altra metà del tempo è volata tra i tanti Joan Miró, essenziale e bello come lui sa essere, tra le tele di Dalí con l’immancabile italiano medio che puntualmente si ferma a guardare e rimirare “El Gran Masturbador” come se tutt’a un tratto il surrealismo ipnotizzasse tutti! Spiritose situazioni…
A metà pomeriggio ci siamo rincamminati verso la metro…pioveva…

Y cultura…
…Dia siguiente…Giornata che stiamo fuori tutto il tempo, perché era l’ultimo giorno della fiera delle tapas ma anche il primo della “feria del libro”…Tra una cosa e l’altra, sopravvivendo a un acquazzone estivo che ci coglie nel bel mezzo della fiera, riusciamo a tornare a casa con mille borse stile shopping newyorkese! Il tempo cambia da estate a inverno, per strada incontriamo un cane che aspettava la padrona, che appena arriva si mette a raccontarci del suo genero guatemalteco e dei posti in America Latina per cui ha viaggiato, e che ovviamente, “me encanta Italia” non vede l’ora di andare in Italia…improbabili incontri che qui capitano all’ordine del giorno… :)

Paseando…
Un disguido di coppia mi fa uscire di casa per andare a ricercare uno spazio per me sola e per i miei pensieri…così comincio a passeggiare e vado a finire al Parque del Retiro. Me lo giro in lungo e in largo finché non mi lascio andare su una panchina per quasi un’ora…Si sta benissimo…
Dopo un po’ decido di rimettermi in cammino verso casa, ma prendo una strada un po’ più lunga perché voglio passare dal centro. Lì SOL è sempre brulicante, c’è sempre fermento! La mia passeggiata in pace con me stessa viene all’improvviso interrotta da Paco, un colombiano che tenta per forza a rimorchiarmi…io scazzatissima dopo 4 chiacchiere di circostanza gli indico Plaza Santa Ana e mi rintano al Corte Inglés per sfuggire alle sue grinfie! Quando torno a casa il malumore è già dissolto. E Mau che mi prepara le bruschette all'italiana è la ciliegina sulla torta!

Parque Retiro

Monumento Alfonso XII - Retiro

Davanti al Prado

...el cocinero holandes!

Reunión con Valérie y Wei-Pao!
Dopo quasi due anni rincontrare Valérie e Wei-Pao che sono state le prime a vederci nascere come coppia nella cara vecchia Granada è stato quasi commovente! Valérie, belga e bella come sempre (!), mi è sembrata più alta del solito, il chè è quanto dire dato che è già una stangona di 1,80! Wei-Pao (che è cino-olandese) è stata quella che praticamente ha fatto sì che ci re-incontrassimo! Lei! Lei che fa l’Erasmus in Francia e che viene a Madrid per qualche giorno riesce a fare queste cose…è tipico di lei! Si mette in movimento e rende tutto possibile! Strada facendo ha perso lo spagnolo che aveva imparato, ma si può dire che adesso quasi si sente francesina :P
È stata una serata deliziosa…
Dopo quasi due anni la chiacchierata è andata avanti fluida, spontanea e naturale come tra amici che si conoscono da sempre…Niente momenti morti, niente stanchezza, ma un continuo blaterare di questo e di quello in una lingua qualsiasi…Non ha avuto importanza che fosse spagnolo o inglese (e tra tutti quanti ne potevamo parlare praticamente 5!), quello che conta è stato (ed è) l’essere sintonizzati, il voler che quella chiacchiera andasse avanti e adelante…La lingua è stata solo il mezzo. È stata una grande serata e Plaza Dos de Mayo era il set perfetto per qualche caña con limón! :) Alla fine la stanchezza (soprattutto di Val reduce dal suo ultimo esame erasmus!) ci ha riportato a casa, ma saremmo stati lì ancora per ore… :)

Feria de la tapa!

Vrijdag 30 mei
Door het jaar heen heb je in Madrid het unieke Quevedo. Maar van 29 mei tot en met 1 juni heb je de FERIA DE LA TAPA. Ofwel een soort van jaarlijkse "tapas markt". In het sportpaleis (slechts een kwartiertje lopen van ons appartement) vindt dit jaarlijkse evenement plaats. Maar liefst veertig kraampjes met tapas staan aan de rand van de grote zaal opgesteld om je te voorzien van tapas en bier. Bij een van de vier taquillas (kassa's) koop je muntjes van €1 per stuk en vervolgens kun je je slag slaan. Alle mogelijke Spaanse gerechten zijn te krijgen. Alles wat de Spaanse keuken rijk is kun je ergens wel krijgen. De veertig kraampjes vertegenwoordigen tapasbarretjes uit de stad en maken reclame voor hun zaak door je hun specialiteiten aan te bieden. Enkele honderden Spanjaarden waren present en Elena en ik behoorden tot de weinige niet-inboorlingen. Je moet het ook maar net weten, al scheelt het dat we Spaans beheersen en zo op de hoogte kunnen blijven.
Het smaakte allemaal prima, van de tortilla tot de chorizo, al kennen we alle termen niet dus vaak weet je niet precies wat je nu aan het eten bent. Je merkt het allemaal vanzelf wel...Madrid is there to surprise you...

Pomata o dentifricio? Questo è il dilemma!

Bene, è giunto il momento di un'altra storiella. Una delle migliori, una di quelle "da raccontare ai nipotini" o a cui pensare quando ti chiedono "il momento più divertente dell'anno"!
Ebbene, tutto comincia dalla pelle sensibile del mio biondo olandese, una di quelle morbide pelli da neonato, che se suda si irrita, se c'è polvere arrosisce e così via...Ma le chiazze rosse spuntategli sull'avambraccio non avevano niente a che fare con sudore o polvere! Fatto sta che il medico, una certa Isabél Fernandez Gutiérrez, gli prescrive una crema antibiotica "LEXEMA CREMA" da spalmarsi notte e dì. La prima sera in cui in teoria doveva mettersela gli viene un mal di testa formato famiglia che lo rende incapace di ricordarsi i suoi doveri, perciò da brava mogliettina, apro la scatola, estraggo il tubetto bianco, rimuovo quella cosina argentata di cui ignoro il nome, presso leggermente il tubetto e spalmo la crema sul braccino dell'ammalato che mi ringrazia per le mille attenzioni e cade in coma! Conoscendo il mio pollo, gli lascio il tubetto lì di fianco sul comodino, pensando 'domattina se la mette lui'...E infatti, la mattina dopo, da bravo bimbo, si ricorda del suo braccio e cerca la crema... ... ...
A sera dopo cena, si ricorda nuovamente della cremina da spalmare e CONVINTAMENTE adempie al suo compito. All'ora di andare a lavarmi i denti, vado per cercare il dentifricio nuovo comprato al supermercato appena due giorni fa e mi accorgo che non era al suo posto...Mi guardo intorno e lo vedo sul comodino accanto all'olandesino che si era già messo a letto..."What is he doing?" mi chiedo tra me e me, e gli domando "Dutchi, why is the toothpaste here? Do you think it's your cream???". In quell’attimo non ha tuonato nessun lampo, non c’è stato nessun fulmine, né sono passati improvvisi uragani, ma la sua espressione, lui che realizzava tutto l’accaduto per filo e per segno, quell’attimo lì ha fatto la differenza! Al ridere in maniera singhiozzata è seguita la sua confessione che la mattina aveva notato che c’era qualcosa di strano in quella ‘crema’ che si era messo e ancor più strano era il fatto che aveva dovuto togliere la pellicola argentata protettiva dopo che l’avevo già fatto io la prima volta! Oh show! ‘Ecco perché sembrava un po’ strana!’, ‘Ecco perché era nuova nuova!’, ‘Ecco perché lo scatolo era ancora chiuso!’…SIII, era il dentifricio quello! Non la crema del dottore!!! :) :) :) Che vita noiosa senza il mio dolce maldestro biondino! Oh, sweet hoofdje!


I corpi del reato: Lexema crema o Crema dental??? :)

Dettagli per occhi sofisticati

Non sapendo rinunciare alla tintarella!


Quando la natura cresce rigogliosa


Tutto il mondo è paese...