SANTIAGO!
Een geweldige stad met een heerlijk sfeertje. Het mag dan wel een metropool zijn, met dank aan een weekje Sao Paulo verrast een grote stad nu niet meer zo gauw. Het verschil is dan ook groot. Geen gedoe met elektrische douches, kraanwater dat beter smaakt dan in Nederland, uitstekende infrastructuur (moderne, goedkope metro, goedkope taxi´s, geen hobbelige straten die je hoofdpijn bezorgen) en een zeer vriendelijke bevolking. Het leven gaat er vrij rustig aan toe en ondanks dat het een moderne stad is, krijg je ook nog het gevoel van vroegere tijden. Je vindt veel handgemaakte (artesania) marktwaar, overal op straat wordt er verkocht en het is heerlijk om over de markt te lopen en ondertussen een empanada (dubbelgevouwen deeg met kaas, ham, zeevruchten, etc.) te eten.
Een stad ook waarvan je het centrum te voet kunt bezichtigen met leuke pleintjes en gezellige kleine cafés en barretjes te over. Dit in tegenstelling tot Sampa, met zijn Geamerikaniseerde (over)consumentisme cultuur van groot en groter. Het hoeven dus gelukkig niet allemaal vervelende winkelcentra te zijn. Sterker nog, de wijk Bellavista is prachtig met zijn leuke restaurantjes, barretjes en patio's. Santiago beviel uitstekend en ligt me vele, vele malen beter dan de chaos en hectiek van Sampa en Rio. De Chilenen zijn ook niet zo uitbundig als de Brazilianen en zijn wellicht beïnvloed door de Duitse immigratie, die o zo belangrijk is geweest voor het land. De bekendste bieren zijn van Duitse Chilenen en de obsessie met mayonaise ( je vindt er zoveel van, dat sommige supermarkten een eigen afdeling met enkel mayo hebben). De snack is een Completo of Italiano, een worstenbroodje met mayo, tomaat en wat andere fijngesneden groente.
Santiago heeft veel moois te bieden. Het historisch centrum, het fascinerende, informatieve centrum voor Pre-Colombiaanse kunst, een mooi park met uitzicht over de Andes en vele prachtige gebouwen. 's Morgens hebben we genoten van het 40 minuten durende spektakel van de wisseling van de wacht bij het presidentieel paleis La Moneda, wat anders dan dat lullige gedoe bij Buckingham Palace....
Zondag is de tweede ronde van de presidentsverkiezingen in Chili en de strijd gaat tussen Piñera en Frei. De laatste is de kandidaat van Concertacion, de coalitie die Chili sinds het einde van de dictatuur van Pinochet geleid heeft en de conservatieve, rijkste man van het land, die gesteund wordt door de nog invloedrijke katholiek kerk en ook de voormalige technocraten van de dictatuur. In de meeste landen in de regio is het onrustig tijdens verkiezingstijd, met demonstraties en geweld, maar Chili is inmiddels een volwassen democratie, waar op straat campagne gevoerd wordt door beide kampen (vooral Frei), maar alles verloopt soepel en ontspannen. De politie is er sowieso relaxt in vergelijking met de collega's in Sampa en Rio. Ik ben benieuwd en het is interessant om juist nu in dit land te zijn...
Inmiddels zijn we in Valparaiso, de voormalige grootste havenstad van Zuid-Amerika tot de komst van het Panama-kanaal. Het is er frisser (al regent het ook hier niet), maar het is er gezellig en interessant genoeg voor een paar dagen. Er zijn wat leuke wijken (op de berg, te bereiken met een treinlift), musea en een huis van Pablo Neruda. Het leukste? De kleuren van de huizen...erg vrolijk en ook hier een heel relaxte sfeer.
Morgen naar Isla Negra, waar nog een huis staat van de bekende Chileense schrijver en dichter Pablo Neruda (dan hebben we ze alle drie bezocht; de andere is in Santiago) en daarna naar het zuiden: Valdivia en dan naar het eiland Chiloe...
Saturday, January 16, 2010
Tuesday, January 12, 2010
Tra cariocas e paulistanos
Come tra oasi e metropoli, anche tra cariocas e paulistanos le differenze si notano. Scherzosamente, in Brasile dicono che "Brasilia é la testa del paese, Sao Paulo il cuore e Rio de Janeiro il pene". Che Brasilia, la capitale, funzioni da testa si capisce benissimo...mentre la funzione di Rio salta agli occhi non appena si è a Rio tra i cariocas. Per loro il corpo è un culto e l'apparenza è tutto. Un altro scherzoso modo di dire afferma che a Rio un paulistano si riconosce subito perchè va in giro in maglietta e non nudo come il/la tipico/a Carioca! Camminare lungo le spiagge equivale a essere a metà tra una passerella di moda e un museo di culturismo. Non che poi siano di una bellezza irresistibile, ma sfoggiare il proprio corpo è per loro quello che conta, cellulite o no non fa la minima differenza!
Detto questo, Rio ha proprio quello che manca a Sao Paulo: fascino e bellezza. Circondata da monti ricoperti da fitta vegetazione tropicale, Rio ha spiagge irresistibili anche se superaffollate, ha il sole tutto il giorno ma anche un calore insopportabile, ha eleganti piazze un pò ovunque e un panorama stupefancente. Ha tutta l'aria della capitale che fu fino al 1960. Sao Paulo invece è fatto di infiniti palazzi, non ha nessuna spiaggia e nessun mare. L'estate paulistana è in realtà 4 stagioni in un giorno: primavera al mattino, estate a mezzogiorno, inverno all'ora della pioggia pomeridiana e autunno dopo la pioggia...A Rio fa caldo e basta! Non a caso i cariocas sono tutti a mare, mentre il paulistano va piuttosto a lavorare.
Quello che accomuna cariocas e paulistanos è la maniera di guidare. Prima di ritrovarmi in macchina in Brasile credevo che ovviamente non ci fosse niente peggio di Palermo e che chi riesce a guidare a Palermo puó tranquillamente guidare ovunque. NO! C'è di peggio! A quanto pare il motivo per cui è bene non fermarsi ai semafori è quello di non rischiare che qualcuno si fiondi sullo sportello derubandoti dei tuoi averi. Il motivo per cui nessuno sembri vedere frecce e segnali invece mi sfugge. Nel guidare non c'è nessuna cortesia e nessuna comprensione. Letteralmente 'avanti u ma denti che è ma parenti'. Dei folli!
Ciononostante, tra Sao Paulo e Rio preferirei vivere a Sao Paulo (anche se preferirei non vivere affatto in una metropoli come Sampa!). Rio è una bolla di sapone. Nei quartieri per bene di Ipanema e Copacabana stanno tutti bene, tutti sfoggiano noiosamente se stessi. Non sembra neanche di essere nella famosa cidade de deus, dove la linea vermelha è peggio di una striscia di Gaza! Rio è bellissima, ma non tutto ciò che luccica è oro.
Detto questo, Rio ha proprio quello che manca a Sao Paulo: fascino e bellezza. Circondata da monti ricoperti da fitta vegetazione tropicale, Rio ha spiagge irresistibili anche se superaffollate, ha il sole tutto il giorno ma anche un calore insopportabile, ha eleganti piazze un pò ovunque e un panorama stupefancente. Ha tutta l'aria della capitale che fu fino al 1960. Sao Paulo invece è fatto di infiniti palazzi, non ha nessuna spiaggia e nessun mare. L'estate paulistana è in realtà 4 stagioni in un giorno: primavera al mattino, estate a mezzogiorno, inverno all'ora della pioggia pomeridiana e autunno dopo la pioggia...A Rio fa caldo e basta! Non a caso i cariocas sono tutti a mare, mentre il paulistano va piuttosto a lavorare.
Quello che accomuna cariocas e paulistanos è la maniera di guidare. Prima di ritrovarmi in macchina in Brasile credevo che ovviamente non ci fosse niente peggio di Palermo e che chi riesce a guidare a Palermo puó tranquillamente guidare ovunque. NO! C'è di peggio! A quanto pare il motivo per cui è bene non fermarsi ai semafori è quello di non rischiare che qualcuno si fiondi sullo sportello derubandoti dei tuoi averi. Il motivo per cui nessuno sembri vedere frecce e segnali invece mi sfugge. Nel guidare non c'è nessuna cortesia e nessuna comprensione. Letteralmente 'avanti u ma denti che è ma parenti'. Dei folli!
Ciononostante, tra Sao Paulo e Rio preferirei vivere a Sao Paulo (anche se preferirei non vivere affatto in una metropoli come Sampa!). Rio è una bolla di sapone. Nei quartieri per bene di Ipanema e Copacabana stanno tutti bene, tutti sfoggiano noiosamente se stessi. Non sembra neanche di essere nella famosa cidade de deus, dove la linea vermelha è peggio di una striscia di Gaza! Rio è bellissima, ma non tutto ciò che luccica è oro.
Van toeristisch Rio naar relaxed Santiago
Waar begin je om Rio te beschrijven? We vertrokken ´s morgens vroeg om 5.30 u. richting Rio, een rit van zo´n zes uur door een prachtig, groen landschap en laverend door het hectische en asociale verkeer. Bij binnenkomst in de stad zie je meteen de contrasten: de morros (sloppenwijken) aan de rand van de stad op de heuvels en de rijkdom in het hart van de stad. Ons hostel ligt dichtbij het chique strand Ipanema, naast het beroemdere Copacabana. Het verkeer was een drama, parkeren zowaar een nog grotere uitdaging en het was gruwelijk heet. Na een douche hebben we een strandwandeling gemaakt en zo merk je al snel, dat het vooral een verhaal is van 'gezien-en-gezien-worden', op en langs het strand. Aan de stranden van de stad is het veilig, maar toen we een dag later door de prachtige, historische wijk Lapa liepen - met zijn in verval zijnde art nouveau gebouwen - konden we niet naar de bekende, gekleurde trappen van de wijk, omdat er een man met een meterslange rifle rondhing.
De golven zijn hoog, dus het is even wennen in het water, terwijl het strand zelf heerlijk is en het zand zo zacht is als meel. Een fantastisch strand, dat je het beste ´s morgens vroeg kunt uitproberen, wat we dan ook gedaan hebben, ver weg van het massa-toerisme en het Rimini-gevoel, het meest verschrikkelijke in zijn soort.
Het echte hoogtepunt is de berg Corcovado, met Christus de Verlosser die over de stad uitkijkt. Het is een er ordinaire oplichterij qua prijzen, het is er behoorlijk druk, maar het uitzicht over de stad is adembenemend. We waren er vlak voor sluitingstijd, zonsondergang, het beste moment van de dag. De stad is prachtig, met zijn groen overal, de hoogteverschillen, de curieus gevormde heuveltjes en de zee die de stad afschermt...
Een ander hoogtepunt was het Maracana-stadion, opgeknapt voor het WK 2014 en grotendeels te bezichtigen. Je kunt zien, dat Rio de voormalige hoofdstad is. De stad heeft ook een groot potentieel om meer te zien dan de standaardcliche´s. Het is een belangrijke, historische plaats en overal vind je prachtige gebouwen, iets dat Sao Paulo nauwelijks heeft. Sao Paulo mist een hart en is een echte werkstad, terwijl Rio natuurlijk een luierstad is. Zoals de Brazilianen zeggen: Brasilia is het hoofd, Sao Paulo het hart en Rio het geslachtsdeel (netjes vertaald).
Ook al is Rio in potentie een geweldige stad, er is nog een hoop werk te doen voor de Olympische Spelen, met name wat betreft veiligheid en infrastructuur. De mentaliteit laat ook vaak te wensen over en echt vriendelijk zijn ze niet in de toeristenindustrie. De stad voelt ook nep aan met alle rijkdom in het centrum, terwijl je niet ver hoeft te gaan om een andere kant van Rio te zien. Voor mensen uit Sao Paulo is zo´n beetje alles fout aan Rio en vice versa, maar de markante verschillen zijn fascinerend...
Rond vijven zijn we naar huis gereden en om 0.00 u. waren we 'thuis', bij Luiz en Roberta. Daarna moesten we nog het een ander doen want om 5.30 u. vertrokken we naar het vliegveld. Het verkeer was opnieuw een struikelblok en ook al waren we ruim twee uur van tevoren op Guarulhos, toen begon het pas...Het was een gigantische chaos op het vliegveld en eens te meer wordt duidelijk, dat er voor het WK nog een hoop moet veranderen in Sampa. Er was een eindeloos lange rij voor alle TAM-vluchten, met niet zoals bij ons een balie per vlucht. Het duurde lang en herhaaldelijk heb ik aan de vele medewerkers die er rondliepen gevraagd of het wel goed zou komen. Echt gerust waren we er niet op en uiteindelijk werden mensen wiens vlucht over een uur zou vertrekken uit de rij gehaald, zodat ze voorrang kregen. Vijftig minuten van te voren waren de reizigers naar Montevideo aan de beurt en uiteindelijk hadden we een half uur van te voren ons ticket...
Bij de controle van de handbagage stond curieus genoeg geen rij en we waren op tijd, maar uiteindelijk moesten we toch wachten totdat alle passagiers bij de gate waren. We vertrokken meer dan een half uur te laat, terwijl we slechts een uur speling hadden voor onze vlucht naar Santiago, maar op dat moment had ik wel het gevoel dat dat geen probleem zou zijn, er waren immers meer mensen met overstap.
Montevideo lijkt me een prachtige stad: van boven ziet het er erg fraai uit. Het is er heel groen en je ziet nauwelijks wolkenkrabbers. Het vliegveld is gloednieuw, modern en goed georganiseerd, een verademing vergeleken met de bende op Guarulhos. We konden meteen overstappen, het vliegtuig wachtte voor ons en eenmaal bij het kleine vliegtuigje van Pluna zagen we onze backpacks op het karretje voorbijkomen. Dat was in elk geval goed gegaan. De vlucht naar Santiago verliep vlekkeloos, de Andes is machtig en centraal-Chili ziet er bruin-geel en droog uit. Hier valt nauwelijks regen in de zomer, maar de wijngaarden kun je wel al overal lokaliseren...
Op het vliegveld van Santiago is de sfeer relaxt; geen rij voor de douane en geen chaos. Door de stad rijdend, ziet Santiago er aan de ene kant redelijk welvarend uit, aan de andere kant lijkt Sao Paulo op sommige punten ook weer moderner...In elk geval een totaal andere omgeving!
Eenmaal lopend op weg naar ons hostel, merkten we dat je hier niet wordt aangestaard zoals in Sampa, het leven in deze zes miljoen inwoners (toch de vijfde stad van Zuid-Amerika) tellende stad lijkt minder hectisch en de eerste de beste auto stopte zelfs voor ons bij het oversteken van de straat...Wat anders dan omvergekegeld worden zoals in Sampa...
Ik ben in elk geval benieuwd. Het weer is prima; geen verzengde hitte, maar lekker warm, ´s nachts behoorlijk fris (of zelfs koud) en geen tropische stortbuien.
De golven zijn hoog, dus het is even wennen in het water, terwijl het strand zelf heerlijk is en het zand zo zacht is als meel. Een fantastisch strand, dat je het beste ´s morgens vroeg kunt uitproberen, wat we dan ook gedaan hebben, ver weg van het massa-toerisme en het Rimini-gevoel, het meest verschrikkelijke in zijn soort.
Het echte hoogtepunt is de berg Corcovado, met Christus de Verlosser die over de stad uitkijkt. Het is een er ordinaire oplichterij qua prijzen, het is er behoorlijk druk, maar het uitzicht over de stad is adembenemend. We waren er vlak voor sluitingstijd, zonsondergang, het beste moment van de dag. De stad is prachtig, met zijn groen overal, de hoogteverschillen, de curieus gevormde heuveltjes en de zee die de stad afschermt...
Een ander hoogtepunt was het Maracana-stadion, opgeknapt voor het WK 2014 en grotendeels te bezichtigen. Je kunt zien, dat Rio de voormalige hoofdstad is. De stad heeft ook een groot potentieel om meer te zien dan de standaardcliche´s. Het is een belangrijke, historische plaats en overal vind je prachtige gebouwen, iets dat Sao Paulo nauwelijks heeft. Sao Paulo mist een hart en is een echte werkstad, terwijl Rio natuurlijk een luierstad is. Zoals de Brazilianen zeggen: Brasilia is het hoofd, Sao Paulo het hart en Rio het geslachtsdeel (netjes vertaald).
Ook al is Rio in potentie een geweldige stad, er is nog een hoop werk te doen voor de Olympische Spelen, met name wat betreft veiligheid en infrastructuur. De mentaliteit laat ook vaak te wensen over en echt vriendelijk zijn ze niet in de toeristenindustrie. De stad voelt ook nep aan met alle rijkdom in het centrum, terwijl je niet ver hoeft te gaan om een andere kant van Rio te zien. Voor mensen uit Sao Paulo is zo´n beetje alles fout aan Rio en vice versa, maar de markante verschillen zijn fascinerend...
Rond vijven zijn we naar huis gereden en om 0.00 u. waren we 'thuis', bij Luiz en Roberta. Daarna moesten we nog het een ander doen want om 5.30 u. vertrokken we naar het vliegveld. Het verkeer was opnieuw een struikelblok en ook al waren we ruim twee uur van tevoren op Guarulhos, toen begon het pas...Het was een gigantische chaos op het vliegveld en eens te meer wordt duidelijk, dat er voor het WK nog een hoop moet veranderen in Sampa. Er was een eindeloos lange rij voor alle TAM-vluchten, met niet zoals bij ons een balie per vlucht. Het duurde lang en herhaaldelijk heb ik aan de vele medewerkers die er rondliepen gevraagd of het wel goed zou komen. Echt gerust waren we er niet op en uiteindelijk werden mensen wiens vlucht over een uur zou vertrekken uit de rij gehaald, zodat ze voorrang kregen. Vijftig minuten van te voren waren de reizigers naar Montevideo aan de beurt en uiteindelijk hadden we een half uur van te voren ons ticket...
Bij de controle van de handbagage stond curieus genoeg geen rij en we waren op tijd, maar uiteindelijk moesten we toch wachten totdat alle passagiers bij de gate waren. We vertrokken meer dan een half uur te laat, terwijl we slechts een uur speling hadden voor onze vlucht naar Santiago, maar op dat moment had ik wel het gevoel dat dat geen probleem zou zijn, er waren immers meer mensen met overstap.
Montevideo lijkt me een prachtige stad: van boven ziet het er erg fraai uit. Het is er heel groen en je ziet nauwelijks wolkenkrabbers. Het vliegveld is gloednieuw, modern en goed georganiseerd, een verademing vergeleken met de bende op Guarulhos. We konden meteen overstappen, het vliegtuig wachtte voor ons en eenmaal bij het kleine vliegtuigje van Pluna zagen we onze backpacks op het karretje voorbijkomen. Dat was in elk geval goed gegaan. De vlucht naar Santiago verliep vlekkeloos, de Andes is machtig en centraal-Chili ziet er bruin-geel en droog uit. Hier valt nauwelijks regen in de zomer, maar de wijngaarden kun je wel al overal lokaliseren...
Op het vliegveld van Santiago is de sfeer relaxt; geen rij voor de douane en geen chaos. Door de stad rijdend, ziet Santiago er aan de ene kant redelijk welvarend uit, aan de andere kant lijkt Sao Paulo op sommige punten ook weer moderner...In elk geval een totaal andere omgeving!
Eenmaal lopend op weg naar ons hostel, merkten we dat je hier niet wordt aangestaard zoals in Sampa, het leven in deze zes miljoen inwoners (toch de vijfde stad van Zuid-Amerika) tellende stad lijkt minder hectisch en de eerste de beste auto stopte zelfs voor ons bij het oversteken van de straat...Wat anders dan omvergekegeld worden zoals in Sampa...
Ik ben in elk geval benieuwd. Het weer is prima; geen verzengde hitte, maar lekker warm, ´s nachts behoorlijk fris (of zelfs koud) en geen tropische stortbuien.
Friday, January 8, 2010
Sao Paulo
Het weekend komt eraan en dat betekent in ons geval: Rio de Janeiro. Om 3.00 u. zaterdagnacht vertrekken we vanuit Sao Paulo met de auto (gek genoeg goedkoper dan met de bus) naar Rio de Janeiro. Als alles verloopt zoals het zou moeten, komen we daar dan tussen 8.00 en 9.00 u. aan, zodat we feitelijk twee volle dagen in Rio zijn. Zaterdagnacht slapen in een hotelletje aan een van de vele stranden en zondagavond gaan we weer terug, want maandagmorgen gaat onze vlucht naar Santiago de Chile (via Montevideo).
De afgelopen dagen hebben we geprobeerd in elk geval iets van Sao Paulo te kunnen zien. Zoals iemand zei: het gebrek aan schoonheid maakt deze stad zo interessant. Hoe je het ook wendt of keert, het is een van de grootste steden ter wereld en strijdt met Tokyo, Bombay, Shanghai en Seoul om de eerste plaats, afhankelijk van de definitie die je hanteert. Het is in elk geval de grootste metropool van Amerika en dat maakt het per definitie al fascinerend.
De eerste dag daar zijn we vooral zoet geweest met de Avenida Paulista, de duurste straat van de stad (en Brasil), een 3+3 baans avenue waar de belangrijkste bedrijven en instellingen te vinden zijn, alsook grote winkelcentra. Deze straat wordt streng bewaakt en bij elk blok vind je wel een politiepost in de vorm van een klein, rond torentje, dan wel een Base Comunitaria. Aan de ene kant geeft het je een gevoel van veiligheid, maar aan de andere kant toont het ook aan dat het hard nodig is dat de politie er is. De Avenida Paulista is in elk geval fraai en schoon.
Om er te komen, hadden we eerst een stadstrein nodig en daarna nog een drietal metro's. Het metrosysteem is an sich, ook goed bewaakt en voelt wel veilig aan, al is het er ontzettend vol en druk. Heel erg efficiënt is het (nog) niet, maar ze zijn druk bezig met uitbreiden. Dat mag ook wel met de wereldbeker voetbal in 2014 nog maar 3,5 jaar van ons verwijderd...
Met zijn vieren zijn we naar een slangenmuseum geweest, waar allerlei enorm grote, kleine, giftige en niet-giftige serpenten te vinden zijn, waaronder dus de interessante albinoslang (zie foto). Het centrum van de stad, met zijn nieuwe, uit 1912 stammende kathedraal, de schouwburg en een klooster zijn de hoogtepunten van het over het geheel bezien lelijke centrum. Om het netjes te zeggen: het een stad met een enorm potentieel. Een aantal voormalige Avenida's en wegen zijn inmiddels veranderd in pleintjes, parkjes en voetgangerszones, maar er is nog een hele wereld te winnen op dat gebied. Als architectonisch en planologisch fenomeen is het enorm interessant, vooral omdat je het contrast ziet tussen de oorspronkelijke bebouwing en de typisch Amerikaanse (in de breedste zin van het woord als Nieuwe Wereld) eigenschap van rücksichtslose stadsvernieuwing waarbij, simpel gezegd, al het oude plaats maakt voor wolkenkrabbers. De kleine kerkjes en 'Iberische' bouwwerken vallen vaak nauwelijks op tussen het geweld van de hoge kolossen, maar als je goed kijkt, zie je nog wel hoe de stad er ooit uitzag. Als je foto's bekijkt van het Sampa van begin 20e eeuw, dan springen de tranen je bijna in de ogen van deze enorme mishandeling van het culturele erfgoed, maar dat is ongetwijfeld een Europese perceptie. Immers in Amerika is er geen tijd en interesse om stil te staan bij de geschiedenis.
Het centrum van de stad is dan ook niet het werkelijke hart van de stad, want dat is de Avenida Paulista, iets wat tot verwarring zou kunnen leiden, daar het oude centrum ook niet tot de meeste veilige stukjes van de stad hoort, al valt ook dat eigenlijk wel mee. Tegen het centrum ligt ook de wijk Liberdade, oorspronkelijk een wijk van Japanse immigranten, maar door de recente, nieuwe immigratiestromen is dit nu vooral een wijk waar veel Koreanen en Chinezen te vinden zijn. Zij zijn nieuw, maar de Japanners zijn inmiddels al geïntegreerd tot volbloed Brazilianen, zij het dat je ze er nog steeds uitpikt. De wijk heeft een Museu da Inmigracao Japonesa, een aantal kerken voor Oriëntaalse geloofsgemeenschappen van spiritualisten, een Zen-kerk, Aziatische supermarkten en voor de rest ziet het er op straat Aziatisch uit, zij het dat het toch ook weer heel Braziliaans is.
Dat brengt me bij het volgende fascinerende fenomeen van Sao Paulo: de smeltkroes van culturen. Sao Paulo, of eigenlijk heel Brazilië, is een geweldige mix van culturen, zodat iedereen onopvallend rond kan lopen in de stad. Eind 19e en begin 20e eeuw zijn er miljoenen immigranten naar Brazilië gekomen. De grootste groep waren de Italianen (1,6 miljoen), op de voet gevolgd door de Portugezen (1,5 miljoen), maar ook honderdduizenden Japanners, Spanjaarden, Duitsers en vele anderen kwamen naar hier. Je ziet in Sampa dan ook ontelbaar veel Brazilianen, die er erg Japans uitzien. Inmiddels wonen er in Japan ook weer duizenden Brazilianen van Japanse afkomst (tweede, derde generatie), maar die hebben problemen om zich aan te passen aan het geregisseerde, gedisciplineerde leven in Japan. Ze zijn dan wel van Japanse origine, maar ze zijn vooral Braziliaans. De Italiaanse invloed vind je overal in de stad, zoals in de Edificio Italia, Edificio Martinelli, de voetbalclub Palmeiras (oorspronkelijk heette de club Palestra Italiana, maar dat werd tijdens de Tweede Wereldoorlog onder druk veranderd) en vooral veel bedrijven en mensen die Italiaanse namen dragen, zoals ook de vader van Roberta, Arnaldo. Interessante verhalen hebben ze in elk geval allemaal... Duitsers (en Zwitsers) vind je vooral in het zuiden van het land, in Santa Catarina en Parana, wat ook duidelijk zijn sporen heeft nagelaten.
De afgelopen dagen hebben we geprobeerd in elk geval iets van Sao Paulo te kunnen zien. Zoals iemand zei: het gebrek aan schoonheid maakt deze stad zo interessant. Hoe je het ook wendt of keert, het is een van de grootste steden ter wereld en strijdt met Tokyo, Bombay, Shanghai en Seoul om de eerste plaats, afhankelijk van de definitie die je hanteert. Het is in elk geval de grootste metropool van Amerika en dat maakt het per definitie al fascinerend.
De eerste dag daar zijn we vooral zoet geweest met de Avenida Paulista, de duurste straat van de stad (en Brasil), een 3+3 baans avenue waar de belangrijkste bedrijven en instellingen te vinden zijn, alsook grote winkelcentra. Deze straat wordt streng bewaakt en bij elk blok vind je wel een politiepost in de vorm van een klein, rond torentje, dan wel een Base Comunitaria. Aan de ene kant geeft het je een gevoel van veiligheid, maar aan de andere kant toont het ook aan dat het hard nodig is dat de politie er is. De Avenida Paulista is in elk geval fraai en schoon.
Om er te komen, hadden we eerst een stadstrein nodig en daarna nog een drietal metro's. Het metrosysteem is an sich, ook goed bewaakt en voelt wel veilig aan, al is het er ontzettend vol en druk. Heel erg efficiënt is het (nog) niet, maar ze zijn druk bezig met uitbreiden. Dat mag ook wel met de wereldbeker voetbal in 2014 nog maar 3,5 jaar van ons verwijderd...
Sampa mist echte toeristische trekpleisters zoals Rio het standbeeld van Cristo Redentor (Christus de Verlosser) heeft, maar het is wel het economische, culturele en gastronomische hart van het land. De stad heeft enkele fraaie musea te bieden, zoals het Museu da Lingua Portuguesa, de Pinacoteca (met een goede kunstcollectie van stillevens en Braziliaanse landschappen) en de MASP (het kunstmuseum van Sampa met werken van alle grote meesters). Twee dagen hebben we doorgebracht met de vader van Roberta en diens vriendin, die ons mee heeft genomen voor een ritje door de stad en het oude centrum. Bovenal hebben we kunnen genieten van twee voortreffelijke lunches: het typisch Braziliaanse Feijoada (rijst met bruine bonen en alles wat erbij hoort) en gnocchi met Milanesa (bepaald soort vlees), waardoor we van de lokale specialiteiten hebben kunnen genieten en gezellig hebben kunnen kletsen in portuñol (inderdaad, een mix van Spaans en Portugees, want ons Portugees is nog niet echt vloeiend).
Met zijn vieren zijn we naar een slangenmuseum geweest, waar allerlei enorm grote, kleine, giftige en niet-giftige serpenten te vinden zijn, waaronder dus de interessante albinoslang (zie foto). Het centrum van de stad, met zijn nieuwe, uit 1912 stammende kathedraal, de schouwburg en een klooster zijn de hoogtepunten van het over het geheel bezien lelijke centrum. Om het netjes te zeggen: het een stad met een enorm potentieel. Een aantal voormalige Avenida's en wegen zijn inmiddels veranderd in pleintjes, parkjes en voetgangerszones, maar er is nog een hele wereld te winnen op dat gebied. Als architectonisch en planologisch fenomeen is het enorm interessant, vooral omdat je het contrast ziet tussen de oorspronkelijke bebouwing en de typisch Amerikaanse (in de breedste zin van het woord als Nieuwe Wereld) eigenschap van rücksichtslose stadsvernieuwing waarbij, simpel gezegd, al het oude plaats maakt voor wolkenkrabbers. De kleine kerkjes en 'Iberische' bouwwerken vallen vaak nauwelijks op tussen het geweld van de hoge kolossen, maar als je goed kijkt, zie je nog wel hoe de stad er ooit uitzag. Als je foto's bekijkt van het Sampa van begin 20e eeuw, dan springen de tranen je bijna in de ogen van deze enorme mishandeling van het culturele erfgoed, maar dat is ongetwijfeld een Europese perceptie. Immers in Amerika is er geen tijd en interesse om stil te staan bij de geschiedenis.
Het centrum van de stad is dan ook niet het werkelijke hart van de stad, want dat is de Avenida Paulista, iets wat tot verwarring zou kunnen leiden, daar het oude centrum ook niet tot de meeste veilige stukjes van de stad hoort, al valt ook dat eigenlijk wel mee. Tegen het centrum ligt ook de wijk Liberdade, oorspronkelijk een wijk van Japanse immigranten, maar door de recente, nieuwe immigratiestromen is dit nu vooral een wijk waar veel Koreanen en Chinezen te vinden zijn. Zij zijn nieuw, maar de Japanners zijn inmiddels al geïntegreerd tot volbloed Brazilianen, zij het dat je ze er nog steeds uitpikt. De wijk heeft een Museu da Inmigracao Japonesa, een aantal kerken voor Oriëntaalse geloofsgemeenschappen van spiritualisten, een Zen-kerk, Aziatische supermarkten en voor de rest ziet het er op straat Aziatisch uit, zij het dat het toch ook weer heel Braziliaans is.
Dat brengt me bij het volgende fascinerende fenomeen van Sao Paulo: de smeltkroes van culturen. Sao Paulo, of eigenlijk heel Brazilië, is een geweldige mix van culturen, zodat iedereen onopvallend rond kan lopen in de stad. Eind 19e en begin 20e eeuw zijn er miljoenen immigranten naar Brazilië gekomen. De grootste groep waren de Italianen (1,6 miljoen), op de voet gevolgd door de Portugezen (1,5 miljoen), maar ook honderdduizenden Japanners, Spanjaarden, Duitsers en vele anderen kwamen naar hier. Je ziet in Sampa dan ook ontelbaar veel Brazilianen, die er erg Japans uitzien. Inmiddels wonen er in Japan ook weer duizenden Brazilianen van Japanse afkomst (tweede, derde generatie), maar die hebben problemen om zich aan te passen aan het geregisseerde, gedisciplineerde leven in Japan. Ze zijn dan wel van Japanse origine, maar ze zijn vooral Braziliaans. De Italiaanse invloed vind je overal in de stad, zoals in de Edificio Italia, Edificio Martinelli, de voetbalclub Palmeiras (oorspronkelijk heette de club Palestra Italiana, maar dat werd tijdens de Tweede Wereldoorlog onder druk veranderd) en vooral veel bedrijven en mensen die Italiaanse namen dragen, zoals ook de vader van Roberta, Arnaldo. Interessante verhalen hebben ze in elk geval allemaal... Duitsers (en Zwitsers) vind je vooral in het zuiden van het land, in Santa Catarina en Parana, wat ook duidelijk zijn sporen heeft nagelaten.
De Braziliaanse bieren Kaiser, Bohemia en Therezopolis smaken in ieder geval uitstekend!
De Paulistas (inwoners van Sao Paulo) zijn daarnaast erg trots en zijn vaak minder te spreken over de Cariocas (Rio), het zuiden van het land en het noorden...Tegelijkertijd zijn ze vrij nationalistisch en is iedereen al in de stemming voor het WK in 2014.
Al met al is Sao Paulo een fascinerende stad, maar de grote contrasten maken het ook een harde stad. Het verkeer is bovendien een drama en iedereen weigert pertinent te stoppen bij een zebrapad, zelfs als je al aan het lopen bent. Eenmaal in de auto is van de vriendelijkheid en het fatsoen van de Paulistas weinig meer te merken. Voor de rest is het genieten hier, al staat de stad niet bekend om zijn fraaie weer. Het is vaak bewolkt, het regent elke dag, maar het is gelukkig ook niet zo warm en 's avonds is het ronduit fris.
Tijd om verder te gaan, ik ben wel weer toe aan een andere omgeving...
Thursday, January 7, 2010
First impressions
Stormy Nightboat to Ilha Grande
Better times at the Lagoa Verde
Albino snake meets shocked tourist
Creative Paulistas abound
Pinacoteca exhibition
Sao Paulo seen from the Edificio Italia - Rain's en Route
Pinacoteca exhibition
Sao Paulo seen from the Edificio Italia - Rain's en Route
Tra oasi e metropoli
Sao Paulo e' il Brasile che il resto del mondo sconosce. Non ha le spiagge di Rio de Janeiro, ne' il cielo azzurro di Salvador de Bahia, ne' quel che di europeo di certe citta' del sud...Il tipo di turista che la metropoli attrae e' l'uomo d'affari. Del resto Sao Paulo e' il cuore economico-finanziario del Brasile e si dice che il paulistano sia un po' come il milanese: di fretta e senza maniere. Detto questo, siamo pur sempre in Brasile, dove la gente e' spontanea ed estroversa, ha la chiacchiera facile e la festa nel sangue. I nostri giorni in questa immensa metropoli da scoprire sono accompagnati dalle amorevoli attenzioni e dalla guida di Roberta e di coloro che le stanno intorno...queste persone sono una piu' squisita dell'altra... :)
Per riprendere il filo, la nostra avventura brasiliana e' cominciata gia' con l'arrivare ad Ilha Grande...A corto di traghetti per l'isola alle 8 di sera, ci siamo affidati a un pescatore che ha caricato sulla sua barchetta tutti quelli che come noi avevano mancato l'ultimo traghetto grazie al bus arrivato in ritardo. Il dettaglio da menzionare e' che pioveva e la pioggia tropicale e' praticamente un acquazzone. Per un'ora e mezza siamo stati su questa barchetta a docciarci e a bere cachaxa chi per disperazione, chi per riscaldarsi. Quello che li' per li' non sapevamo era che quel temporale sarebbe andato avanti per quasi tre giorni di fila, causando danni per l'isola.
Arrivati di notte e al buio non avevamo la piu' pallida idea di come fosse Ilha Grande e per due giorni la sensazione prevalente era quella di non essere ancora in Brasile. Tornato il bel tempo siamo sgattaiolati verso la spiaggia e Ilha Grande era li' in tutto il suo splendore. Sole forte, mare piatto azzurro e verdissimo come la vegetazione tropicale fitta e densa tutt'intorno. Spiagge rosse e bianche, barche e colori ovunque. Finalmente estate!
Monday, January 4, 2010
Ilha Grande
We moesten rennen en rennen om uiteindelijk in het beloofde land Brazilie aan te komen. Onze vlucht was een uur later dan gepland in Madrid en dus hadden we nog precies een half uur om te rennen naar de andere terminal, 4a, waarbij we in de tussentijd ook nog in de metro in moesten gaan en ons door de paspoortcontrole zien te worstelen. Uiteindelijk zaten we op tijd in de Airbus van Iberia en waren we vrijwel op tijd op de luchthaven Guarulhos bij Sao Paulo, waar we vervolgens een uur mochten wachten in de rij met buitenlanders om een stempel in ons paspoort te krijgen. We hadden even geduld nodig, maar uiteindelijk waren wij, compleet met backpacks, goed en wel in Sampa (ofwel Sao Paulo). Het was meteen benauwd en nadat we bij Roberta en Luiz waren, was het gezellig babbelen en vervolgens naar bed, want de volgende dag konden we om 6.30 u. uit de veren...
In alle vroegte namen we de trein en metro's om de bus te nemen naar het busstation, alwaar om 9.00 u. onze bus vertrok richting Angra dos Reis, aan de kust voor het eiland Ilha Grande. Normaal duurt deze busreis 6 uur, maar dit werden nu 9 uurtjes, aangezien het aan het einde van de middag fors begon te regenen. Het landschap onderweg op de beroemde kustweg van Santos naar Rio de Janeiro is fantastisch, maar je merkte ook dat de halve stad aan de kust lag. Het is in Brazilië dan ook hoogseizoen natuurlijk!
Eenmaal in Angra dos Reis bij het haventje, bleek dat de laatste boot naar Ilha Grande al weg was. Op veel plaatsen zou dit 'einde oefening' betekenen voor die dag, maar zeer zeker niet in Brasil, waar er altijd wel een manier is, een jeitinho, om toch iets voor mekaar te krijgen. Het regende nog steeds behoorlijk, maar door wat met de locals te praten konden Luiz en Roberta een vissersbootje regelen. We moesten even geduld hebben, maar uiteindelijk bracht dit bootje ons naar het eiland.
Een ervaring was dat zeker! Het regende hard, heel hard. Wij zaten achterop het houten vissersbootje, met alleen een klein afdakje boven ons. Voor een tiental minuten was dat prima, maar uiteindelijk werden we drijfnat. We zaten dan wel in de baai van Ilha Grande, maar tegelijkertijd ook op de Atlantische Oceaan! Normaal duurt dit boottochtje ongeveer een uur, maar nu ruim anderhalf uur. Halverwege regende het zo hard, sloegen de golven zo hard om ons heen, waren we zo doorweekt en fris, dat het even wat minder was, want er was nog steeds geen land in zicht. Uiteindelijk arriveerde ons bootje aan de kust van het eilandje, waar een klein dorpje ligt. Iets verder konden ook wij van boord. Daarna moesten we in het donker op het strand nog even een bospad zoeken om bij onze chalet te komen, maar we waren in elk geval gearriveerd. Alles was kletsnat, maar in ieder geval hadden we ons bed bereikt, zo rond negenen ´s avonds.
Op de 31e december regende het de hele dag en dus konden we oudejaarsdag binnen vieren onder het afdak bij de bar van deze camping met chalets. Wij hadden in elk geval nog een dak boven ons hoofd, sommigen sliepen in tenten...De elektriciteit was die dag uitgevallen. 's Avonds was ie even teruggekeerd, maar uiteindelijk was het in het nieuwe jaar weer afgelopen en zaten we tot ons vertrek, op 3 januari, zonder. Je mist uiteindelijk niks, want ook met een zaklantaarn en kaarsjes kom je ver genoeg. De dag erna, 1 januari 2010, klaarde het op en konden we naar het strand lopen. We maakten we met ons vieren een tochtje door het tropische bos om een strandje iets verder te bereiken. Door de vele regen echter waren stukken land letterlijk ontbost, waren de beekjes woest kolkende watermassa's geworden en lag er een geknakte elektriciteitspaal op ons pad. Het lukte allemaal tot vlak voor Praia Vermelha, waar helaas een iets te grote stomende watermassa de doorgang passeerde...en dus konden we weer terug.
Een zonnesteekje en vier douches later, hoorden we 's avonds dat Ilha Grande even wereldnieuws was omdat er een hotel was ingestort. Dit hotel was niet goed gebouwd en was vier, in plaats van de toegestane twee, verdiepingen hoog. Ongeveer 25 mensen zijn om het leven gekomen. Het noodweer was echt rampzalig en heeft een spoor van vernieling achtergelaten in het zuidoosten van Brazilië. Een dag later vertelde een vrouw op Praia Vermelha ons, dat er vlakbij het strand vier lichamen waren aangespoeld...
Extreem is het allemaal zeer zeker hier.
Desalniettemin was het weer op de laatste dag van onze mini-vakantie uitstekend en konden we met een speedbootje naar een paar mooie plekjes, zoals het fantastische 'lagoa verde'. Zo werd al snel duidelijk dat Ilha Grande een waar paradijs is. Overdag is het erg heet en vooral in de zon afzien, maar wanneer het 's avonds afkoelt is het heerlijk genieten. Een dag hadden we ook geen water, maar ondanks dat was de sfeer uitstekend en de Brazilianen gezellig, vriendelijk en behulpzaam. 's Avonds wordt de natuur wakker en aan de onvermijdelijke insectenbeten wen je ook wel weer...
De 3e januari was het weer tijd om te vertrekken en om 10.00 u. stapten we in de bus, die bij normale omstandigheden rond 16.00 u., zo'n 6 uur later dus, in Sao Paulo aan had moeten komen. Echter, wanneer de inwoners van de grootste stad van Amerika op de terugweg van vakantie zijn, is het iets anders, heel erg anders. Tot aan Ubatuba stonden we in een ongekend lange file van om en nabij de 100 kilometer en dus duurde onze reis geen 6, maar 20 uur. Met kletsen, wegdoezelen en zes films kijken gaat de tijd een beetje voorbij, maar dit was opnieuw iets zeer extreem, zelfs voor de Paulistas. De buschauffeur zal vast geen 24 uur hebben mogen rijden, maar het moest toch en pas na Ubatuba konden we doorrijden. Na gesloopt te zijn in Milaan door het winterweer, was het nu tijd om de cirkel rond te maken en gesloopt te worden door het zomerweer.
Enfin, nu de stad in. De foto's volgen...
In alle vroegte namen we de trein en metro's om de bus te nemen naar het busstation, alwaar om 9.00 u. onze bus vertrok richting Angra dos Reis, aan de kust voor het eiland Ilha Grande. Normaal duurt deze busreis 6 uur, maar dit werden nu 9 uurtjes, aangezien het aan het einde van de middag fors begon te regenen. Het landschap onderweg op de beroemde kustweg van Santos naar Rio de Janeiro is fantastisch, maar je merkte ook dat de halve stad aan de kust lag. Het is in Brazilië dan ook hoogseizoen natuurlijk!
Eenmaal in Angra dos Reis bij het haventje, bleek dat de laatste boot naar Ilha Grande al weg was. Op veel plaatsen zou dit 'einde oefening' betekenen voor die dag, maar zeer zeker niet in Brasil, waar er altijd wel een manier is, een jeitinho, om toch iets voor mekaar te krijgen. Het regende nog steeds behoorlijk, maar door wat met de locals te praten konden Luiz en Roberta een vissersbootje regelen. We moesten even geduld hebben, maar uiteindelijk bracht dit bootje ons naar het eiland.
Een ervaring was dat zeker! Het regende hard, heel hard. Wij zaten achterop het houten vissersbootje, met alleen een klein afdakje boven ons. Voor een tiental minuten was dat prima, maar uiteindelijk werden we drijfnat. We zaten dan wel in de baai van Ilha Grande, maar tegelijkertijd ook op de Atlantische Oceaan! Normaal duurt dit boottochtje ongeveer een uur, maar nu ruim anderhalf uur. Halverwege regende het zo hard, sloegen de golven zo hard om ons heen, waren we zo doorweekt en fris, dat het even wat minder was, want er was nog steeds geen land in zicht. Uiteindelijk arriveerde ons bootje aan de kust van het eilandje, waar een klein dorpje ligt. Iets verder konden ook wij van boord. Daarna moesten we in het donker op het strand nog even een bospad zoeken om bij onze chalet te komen, maar we waren in elk geval gearriveerd. Alles was kletsnat, maar in ieder geval hadden we ons bed bereikt, zo rond negenen ´s avonds.
Op de 31e december regende het de hele dag en dus konden we oudejaarsdag binnen vieren onder het afdak bij de bar van deze camping met chalets. Wij hadden in elk geval nog een dak boven ons hoofd, sommigen sliepen in tenten...De elektriciteit was die dag uitgevallen. 's Avonds was ie even teruggekeerd, maar uiteindelijk was het in het nieuwe jaar weer afgelopen en zaten we tot ons vertrek, op 3 januari, zonder. Je mist uiteindelijk niks, want ook met een zaklantaarn en kaarsjes kom je ver genoeg. De dag erna, 1 januari 2010, klaarde het op en konden we naar het strand lopen. We maakten we met ons vieren een tochtje door het tropische bos om een strandje iets verder te bereiken. Door de vele regen echter waren stukken land letterlijk ontbost, waren de beekjes woest kolkende watermassa's geworden en lag er een geknakte elektriciteitspaal op ons pad. Het lukte allemaal tot vlak voor Praia Vermelha, waar helaas een iets te grote stomende watermassa de doorgang passeerde...en dus konden we weer terug.
Een zonnesteekje en vier douches later, hoorden we 's avonds dat Ilha Grande even wereldnieuws was omdat er een hotel was ingestort. Dit hotel was niet goed gebouwd en was vier, in plaats van de toegestane twee, verdiepingen hoog. Ongeveer 25 mensen zijn om het leven gekomen. Het noodweer was echt rampzalig en heeft een spoor van vernieling achtergelaten in het zuidoosten van Brazilië. Een dag later vertelde een vrouw op Praia Vermelha ons, dat er vlakbij het strand vier lichamen waren aangespoeld...
Extreem is het allemaal zeer zeker hier.
Desalniettemin was het weer op de laatste dag van onze mini-vakantie uitstekend en konden we met een speedbootje naar een paar mooie plekjes, zoals het fantastische 'lagoa verde'. Zo werd al snel duidelijk dat Ilha Grande een waar paradijs is. Overdag is het erg heet en vooral in de zon afzien, maar wanneer het 's avonds afkoelt is het heerlijk genieten. Een dag hadden we ook geen water, maar ondanks dat was de sfeer uitstekend en de Brazilianen gezellig, vriendelijk en behulpzaam. 's Avonds wordt de natuur wakker en aan de onvermijdelijke insectenbeten wen je ook wel weer...
De 3e januari was het weer tijd om te vertrekken en om 10.00 u. stapten we in de bus, die bij normale omstandigheden rond 16.00 u., zo'n 6 uur later dus, in Sao Paulo aan had moeten komen. Echter, wanneer de inwoners van de grootste stad van Amerika op de terugweg van vakantie zijn, is het iets anders, heel erg anders. Tot aan Ubatuba stonden we in een ongekend lange file van om en nabij de 100 kilometer en dus duurde onze reis geen 6, maar 20 uur. Met kletsen, wegdoezelen en zes films kijken gaat de tijd een beetje voorbij, maar dit was opnieuw iets zeer extreem, zelfs voor de Paulistas. De buschauffeur zal vast geen 24 uur hebben mogen rijden, maar het moest toch en pas na Ubatuba konden we doorrijden. Na gesloopt te zijn in Milaan door het winterweer, was het nu tijd om de cirkel rond te maken en gesloopt te worden door het zomerweer.
Enfin, nu de stad in. De foto's volgen...
Subscribe to:
Posts (Atom)